شمارهٔ ۴۶

هوش مصنوعی: مرغ سحری به خاطر غم و اندوه گلزار، آنچنان ناراحت و دلسوخته شده که دل لاله هم بر آن حال زار او می‌سوزد.

هوش مصنوعی: ای کاش شمعی باشد که چون مجنون، در آرزوی چهرهٔ لیلی، از آتش دلش مانند شب‌چراغ بسوزد.

هوش مصنوعی: دیشب، آن شخص پرهیاهو که در جمع ناباب‌کاران بود، آهی کشید و در خانه‌ی آن ناباب‌کار آتش به پا کرد.

هوش مصنوعی: تو که از راز حق آگاه شده‌ای، وضعیت تو چه می‌شود در حالی که منکر منصور شدی که او را به آتش کشیدند؟

هوش مصنوعی: تو که حال و روز افرادی را که دلشان سوخته می‌دانی، نباید انکار کنی کسی را که به خاطر غم و اندوه، به شدت رنج می‌برد.

هوش مصنوعی: نگذار که تحمل زیاد من به خاطر سوختن دلم، بیشتر از این ادامه پیدا کند؛ چرا که این صبر، جگرم را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: از آن نوشیدنی شاداب‌کننده که دل سوزان خسته‌دل‌ها را شاد می‌کند، جامی به من بدهید تا روح بیمار من را تازه کند.

هوش مصنوعی: اکنون به دنبال چه کسی بگردم که درمان دردهای دل من را پیدا کند؟ چرا که طبیب دل بیمار من، در غم و اندوه من، آتش گرفتن را به جان خریده است.

هوش مصنوعی: قفل زلف تو باز شده، بیا تا آن را بچینیم. حس غیرت و عشق، همچون آتش در دل من می‌سوزد و از درد جدایی، مانند گلی که در آتش می‌سوزد، آب می‌شود.

هوش مصنوعی: بلبل عاشق که همیشه درباره گل‌ها سخن می‌گفت، با آتش عشقش سوخت و مانند خار، خفه و نابود شد.

هوش مصنوعی: اگر نشانی از وجود خواجو باقی مانده بود، این لحظه به خاطر عشق تو به‌طور کامل مرا سوزاند.