خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

ابن حسام خوسفی » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : به امیدی که بگشاید ز لعل یار مشکل‌ها

غزل شمارهٔ ۲ : ای سهی قامت گلبوی صنوبر بر ما

غزل شمارهٔ ۳ : نقاب سنبل تر برشکن تجلّی را

غزل شمارهٔ ۴ : مران به عنف خدا را ز آستانه مرا

غزل شمارهٔ ۵ : ای کعبهٔ جان خاک سر کوی تو ما را

غزل شمارهٔ ۶ : ای به سر کوی تو مسکن و مأوی مرا

غزل شمارهٔ ۷ : مهوَّسان ز پی خاطر مهوِّس ما

غزل شمارهٔ ۸ : ای غافل از بلای دل مبتلای ما

غزل شمارهٔ ۹ : ای کعبه تحقیق سر کوی تو ما را

غزل شمارهٔ ۱۰ : ای غمزه تیز کرده به قصد هلاک ما

غزل شمارهٔ ۱۱ : روی تو چشم خیره کند آفتاب را

غزل شمارهٔ ۱۲ : نهان که می‌کند این درد آشکارهٔ ما

غزل شمارهٔ ۱۳ : نَسیِم الوَرد یَذکُرنِی حَبِیب ِ

غزل شمارهٔ ۱۴ : ای ز خطت غالیه پر مشک ناب

غزل شمارهٔ ۱۵ : پوشد ز زشک یلمق تو اطلس آفتاب

غزل شمارهٔ ۱۶ : ای جمال تو مرا شمع شب افروز امشب

غزل شمارهٔ ۱۷ : چو فیض ابر به نم لاله را کلاه بشست

غزل شمارهٔ ۱۸ : خوشتر ز آستان تو ما را مقام نیست

غزل شمارهٔ ۱۹ : حقّا که به حسن تو ملک نیست

غزل شمارهٔ ۲۰ : حسنت که آفتاب تجلی از او گرفت

غزل شمارهٔ ۲۱ : هر جفایی که ممکن است ازوست

غزل شمارهٔ ۲۲ : سنبل تر دمیده بر گل دوست

غزل شمارهٔ ۲۳ : دلم فریفتهٔ آن شمایل عربی‌ست

غزل شمارهٔ ۲۴ : مرا درد تو دایم هم نشین است

غزل شمارهٔ ۲۵ : ای خوش آن بلبل که گلزاریش هست

غزل شمارهٔ ۲۶ : دلبری دارم که دل در بندِ زُلف و خالِ اوست

غزل شمارهٔ ۲۷ : بیا که بویِ رَیاحین دَمید و گُل بِشِکُفْت

غزل شمارهٔ ۲۸ : صَبا، حکایتِ زُلْفِ مرا پَریشان گُفْت

غزل شمارهٔ ۲۹ : ای خوشا آن دم که بنشینیم رویاروی دوست

غزل شمارهٔ ۳۰ : شَرَرِ آتَشِ هِجْرانِ تو در سینه‌یِ ماست

غزل شمارهٔ ۳۱ : ما را به غیرِ یادِ تو، اندر ضَمیر نیست

غزل شمارهٔ ۳۲ : خیال ابرویت ار سجده می کنم پیوست

غزل شمارهٔ ۳۳ : دلا بپرس که آن روشنی دیده کجاست

غزل شمارهٔ ۳۴ : قد چو سرو تو بر جویبار دیده ماست

غزل شمارهٔ ۳۵ : مپیچ در سر زلفش که سر به سر سوداست

غزل شمارهٔ ۳۶ : مسلمانان دلی دارم جراحت

غزل شمارهٔ ۳۷ : ما را به کوی وحدت تا با تو آشنائیست

غزل شمارهٔ ۳۸ : ای روشنی دیده دعا می رسانمت

غزل شمارهٔ ۳۹ : دیدم نبشته از قلم مشکبار دوست

غزل شمارهٔ ۴۰ : جعد مشکینت که دل وابسته سودای اوست

غزل شمارهٔ ۴۱ : رسم وفا ز یار طلب می کنیم و نیست

غزل شمارهٔ ۴۲ : خط تو دایره ماهتاب را بگرفت

غزل شمارهٔ ۴۳ : از کس دلم ندید طریق نگاهداشت

غزل شمارهٔ ۴۴ : خرم دل آن کس که به غم های تو شاد است

غزل شمارهٔ ۴۵ : گل صد برگ را روی تو وارث

غزل شمارهٔ ۴۶ : اگر چه خُرده شناس و مبصّرم به حدیث

غزل شمارهٔ ۴۷ : ای کرده به غمزه دل صد شیفته تاراج

غزل شمارهٔ ۴۸ : لَمَع البَرقُ و النُجوم یَلوح

غزل شمارهٔ ۴۹ : بشکفت بر چمن گل عذرا عذار سرخ

غزل شمارهٔ ۵۰ : لبت یاقوت گوهر پوش دارد

غزل شمارهٔ ۵۱ : به جرعه ای که ز جام جهان نما بخشند

غزل شمارهٔ ۵۲ : مگر چو دردکشان جام بی ریا بخشند

غزل شمارهٔ ۵۳ : نگار من همه آیین دلبری دارد

غزل شمارهٔ ۵۴ : مرا زمانه زخاک درت جدا مکناد

غزل شمارهٔ ۵۵ : بیا بیا که در این خطهٔ خراب‌آباد

غزل شمارهٔ ۵۶ : گل به فصل بهار می خندد

غزل شمارهٔ ۵۷ : غمی دارم که وا گفتن نشاید

غزل شمارهٔ ۵۸ : با خال تو گر مشک به دعوی بنشیند

غزل شمارهٔ ۵۹ : باحسن تو مه در صف دعوی ننشیند

غزل شمارهٔ ۶۰ : ان را که مهر روی تو در دل نیافتند

غزل شمارهٔ ۶۱ : خرم تر از رخت به چمن گل نیافتند

غزل شمارهٔ ۶۲ : تا قامت چو سرو تو بالا کشیده‌اند

غزل شمارهٔ ۶۳ : دل اگر رود ز حریم کوی تو ای صنم به کجارود؟

غزل شمارهٔ ۶۴ : آن‌ها که طرف روز به گیسو گرفته‌اند

غزل شمارهٔ ۶۵ : شب عیش است و ساقی با شراب ناب می‌آید

غزل شمارهٔ ۶۶ : جان را همیشه بر سر کوی توراه باد

غزل شمارهٔ ۶۷ : هلال عید کزین طاق زرنگار برآید

غزل شمارهٔ ۶۸ : مرا هوای تو هرگز زسر به در نرود

غزل شمارهٔ ۶۹ : چشم تو تیر غمزه چو اندر کمان نهاد

غزل شمارهٔ ۷۰ : رخت نمونه ی صورت نگار چین باشد

غزل شمارهٔ ۷۱ : هرشب از طوفان چشم آب از سرما بگذرد

غزل شمارهٔ ۷۲ : چون عارض تو سنبل مشکین برآورد

غزل شمارهٔ ۷۳ : جز خم زلفت دلم پناه ندارد

غزل شمارهٔ ۷۴ : عارض تو چون خط سیاه برآرد

غزل شمارهٔ ۷۵ : یاد لبت کنم دهنم پرشکر شود

غزل شمارهٔ ۷۶ : اگر ساقی به بزم ما قلندر وار بنشیند

غزل شمارهٔ ۷۷ : قول مطرب دل من دوش به راهی زد و برد

غزل شمارهٔ ۷۸ : خط مشکین که بر گرد رخت چون عود می‌گردد

غزل شمارهٔ ۷۹ : ما را به جای آب اگر از دیده خون رود

غزل شمارهٔ ۸۰ : مژده ای دل مر ترا کآرامش جان می‌رسد

غزل شمارهٔ ۸۱ : خط تو دایره ی مشک گرد ماه کشید

غزل شمارهٔ ۸۲ : گرملک بنگرد آن چشم خوش و لعل لذیذ

غزل شمارهٔ ۸۳ : زیاده می کند آن چشم پرخمار خمار

غزل شمارهٔ ۸۴ : خطت مشکست و خالت عتبر تر

غزل شمارهٔ ۸۵ : ای اهل درد را ز تو هر دم غمی دگر

غزل شمارهٔ ۸۶ : ای ز بی‌غمخواریت هردم دلم غمخواره‌تر

غزل شمارهٔ ۸۷ : دلم فدای تو باد ای نسیم عنبر بیز

غزل شمارهٔ ۸۸ : زبس که می کند آن چشم فتنه بر من ناز

غزل شمارهٔ ۸۹ : می بیارید که ایام بهار است امروز

غزل شمارهٔ ۹۰ : آتش مهرتو در سینه نهان است هنوز

غزل شمارهٔ ۹۱ : چو زلف دوست بباید شبی سیاه و دراز

غزل شمارهٔ ۹۲ : شیخ را صومعه در رهن شراب است امروز

غزل شمارهٔ ۹۳ : بیا به میکده بفروش خرقهٔ ناموس

غزل شمارهٔ ۹۴ : خبری جان دل ز جانان پرس

غزل شمارهٔ ۹۵ : دلا رعنایی سرو از چمن پرس

غزل شمارهٔ ۹۶ : دوش از فراغ روی تو با روی سندروس

غزل شمارهٔ ۹۷ : ما را ازین چمن صنمی گلعذار بس

غزل شمارهٔ ۹۸ : صبا نشان غبار دیار یار بپرس

غزل شمارهٔ ۹۹ : زهّاد و عُجب و گوشهٔ محراب و کار خویش

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : دانی چه گفت سالک خمّار خانه دوش

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : بیا که مجلس انس است و دلستان جان بخش

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : مرا به قبله ی روی خود آشنایی بخش

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : دلا چو شیوه ی رندی نمی رود از پیش

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : نگاری دلبری دارم چو زلف خود ز من سرکش

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : ای کرده همچو نرگس خوشخواب خواب خوش

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : ساقی بیار لعل مذاب رحیق خاص

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : به وقت فصل بهار از چمن مکن اعراض

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : بر گل ترا که گفت ز سنبل برار خط

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : دل به ره باز نیامد به فسون وعّاظ

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : تا شمعِ جمالِ تو برافروخت به مَجمَع

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : بی تو حرامست تماشای باغ

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : غمزهٔ تیز ترا سینهٔ من شد هدف

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : به وقت گل چو به کف برنهی شراب رحیق

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : الا یا ساقی البَزم الحَقیق

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : ای ملک طراوت به تو زیبنده و لایق

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : چو خاک تا نشود تختهٔ من اندر خاک

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : حریف دلکش خوش طبع و ساقی گلرنگ

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : رخ زرد از آن روی شویم به اشک

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : ای قامت بلند تو ما را بلای دل

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : برفتی از نظر و از نظر نرفت خیال

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : ایا ز تاب جمال تو آفتاب خجل

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : بگریست ابر نیسان والوَرد قَد تبَسَّم

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : تَعالِ مَن بِکَ وجدی که من هوای تو دارم

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : ما به گلزار عذارت همه در بستانیم

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : بیا بیا که دل بسته را گشاد دهیم

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : ما وصال تو به زاری و دعا می‌طلبیم

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : ما نیاریم که وصف تو کماهی بکنیم

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : ما نیاریم که سوی تو نگاهی بکنیم

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : مقیم میکده و ساکن خراباتم

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : دوش با زلفت به هم شوریده حالی داشتیم

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : آن کجا شد کز تو گه گه مرحبایی داشتم

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : زلف آشفته همی تابی و من می تابم

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : مرا چه قرب که در انتظار روی تو باشم

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : گفتم از سلسله ی موی تو پرهیز کنم

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : روز الست جرعه عشقت چشیده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : در سر هوس غمزه جادوی تو دارم

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : بس که یاد آن لب و دندان چون دُر می‌کنم

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : به رویت گر نظر کردیم ، کردیم

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : چو زلف خود فرو مگذار کارم

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : طرفه طوطیّ شکّرستانیم

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : بی‌نیازی تو و ما بهر نیاز آمده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : گرچه بس منفعل از شرم گناه آمده‌ایم

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : سرو دلجویست یا شمشاد یا بالاست آن

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : بی نیازی از نیاز ما چه استغناست این

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : چه افتادت ای ترک خرگاه من

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : ای قامت بلند تو عمر دراز من

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : رخسار تو بی نقاب دیدن

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : طراز طرّهٔ مشکین پرشکن بشکن

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : ترا که گفت که بر برگ گل کلاله فکن

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : دهانش آرزوی تنگدستان

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : بیا و معنی اسرار ما مشاهده کن

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : ای خیال عارضت گلشن نگار چشم من

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : آن سرو ناز کو که ببوسیم پای او

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : گران جانی مکن جانا و بشنو

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : دل را حضور نیست دمی بی حضور او

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : دلم صید کردی بدان چشم آهو

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : من مرغ آشیانه قسدم به دام تو

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : چون بلا نیست بی مشیَّت او

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : نگار من که میان بسته‌ام به خدمت او

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : بلبل از شاخ گل زند هوهو

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : ای به جبین و هر دو رخ زهره یکی و ماه دو

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : مپیچ در سر زلف و بنفشه تاب مده

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : شب است و خال تو اندر خیال چشم سیاه

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : نظری سوی به ما کن صنما گاه به گاه

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : دلم به چشم تو آمد به دودمان سیاه

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : کَالْبَدْر مَحیَّاک مِن الحُسْنِ تلآلآ

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : شبی به پیشِ تو خواهم نشست روی به روی

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : بت گلعذار اگر از ره کرمی به ما گذری کنی

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : تو را که درد نباشد به درد من نرسی

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : مباد دیده روشن چو در نظر تو نباشی

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : خوشا آن دل که جانانش تو باشی

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : چون ذرّه به خورشید تو داریم هوایی

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : شب وداع و غم هجر و درد تنهایی

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : بر گرد مه ز غالیه پرگار می‌کشی

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : از نرگس خوش خواب تو در عین سیاهی

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : آن زلف مشَّوش وش اندر خم و تاب اولی

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : ای روی تو آیینه انوار تجلّی

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : کدام زهد و چه تقوی که خالی از خللی