غزل شمارهٔ ۱۴

هوش مصنوعی: تو که زیبایی‌ات مانند عطر مشک است و خط زیبایت همچون آینه‌ای است که چهره‌ات را به‌خوبی نمایان می‌سازد، همچون خورشید درخشانی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چهره تو مانند ماه درخشان است، آن موی مشکی و زیبا را بر هم بزن.

هوش مصنوعی: گرما و نور چهرۀ تو آن‌قدر خیره‌کننده است که هیچ نور دیگری، حتی نور خورشید، نمی‌تواند با آن رقابت کند.

هوش مصنوعی: دیشب، تصویر تو مرا به قدری مشغول کرد که نتوانستم آرامش و خواب را از دل و چشمانم برگردانم.

هوش مصنوعی: مردمک چشم به طور مداوم به چهره من نگاه می‌کند و این نگاه از اشک‌های رنگی من پر شده است.

هوش مصنوعی: به چشمت نگذار نگرانی و غم مردم بر تو تأثیر بگذارد، چرا که مانند آب، تو نیز باید به آرامش و سکون ادامه دهی.

هوش مصنوعی: خاک پای تو خانه‌ی ابن حسام است و کوی تو محل آمد و رفت اهل دولت و بزرگی است.