غزل شمارهٔ ۱۰۴

هوش مصنوعی: دلبری دارم که زلفش به مانند خود، حاکم بر دل من است. من به خاطر او جانم را فدای او کرده‌ام، اما او هیچ‌گاه نمی‌تواند مرا به خود جلب کند. دل من هرگز به سرنوشت او وابسته نمی‌شود.

هوش مصنوعی: عشق و اشتیاق شخص به حدی رسیده که دیگر قادر به تحمل نیست. او از ساقی می‌خواهد که پیاله را پر از شراب کند و به یاد زیبایی معشوقش، از او بنوشد.

هوش مصنوعی: اگر روزی آن معشوق با اندام زیبا را در آغوش بگیری، نه تنها قد و قامت او را جستجو کن، بلکه ناز و کرشمه‌های او را نیز در نظر بگیر.

هوش مصنوعی: اگر آن آینه عشق تو را نشان دهد، نه زیبایی‌های پادشاهی و نه قدرت سکندر اهمیت خواهند داشت.

هوش مصنوعی: ای زاهد خودپسند، به راه خود برو که همیشه عیب دیگران را می‌بینی. قلم‌ت را در حرف‌های شوریده‌سران و عاشقانی که آزاد و بی‌قید هستند فرو ببر.

هوش مصنوعی: به حرکت بپرداز و از این دایره خارج شو. عزمت را بلند کن و از اینجا خارج شو. تا وقتی که قلم و قدم‌ات در این دایره‌ی محدود محبوس است، نمی‌توانی به حقیقت و آزادی دست پیدا کنی.

هوش مصنوعی: وقتی که تو، پسر حسام‌الدین، نتوانستی به راحتی از کوچه‌ی آدم‌های نیکو بگذری، به ناچار در دل خود به بدنامی علم و دانش را باید به دوش بکشی.