غزل شمارهٔ ۱۶۱

هوش مصنوعی: ای دلبر زیبا با جبینی درخشان و دو رخ چون زهره و ماه، تو با قامت و خط زیبایت، منزلگاهی دل انگیز برای من هستی.

هوش مصنوعی: نگاه زیبای تو قلب مرا به درد آورده است و حالا خواسته‌ام از تو عذرخواهی کنم. اما بگذار بگویم که هر چه عذر و بهانه‌ای برای این درد و زیان پیش بیاوری، در دل من هرگز نمی‌تواند از گناه آن کم کند.

هوش مصنوعی: دل من از لب‌های تو دو بوسه طلب کرد و تو گفتی یکی را بپذیر. حالا بر من به درخواستی زبانی کن، که آیا یکی را می‌خواهی یا دو تا را؟

هوش مصنوعی: دل من به خاطر نعمت‌های عشق و محبت آتش می‌زند و اشک بریزم. اما اگر سرزمین دل بر باد برود، فقط یک پادشاه و دو سلطنت وجود ندارد.

هوش مصنوعی: گاهی به پناه آن دو زلف می‌روم، و گاهی به سایه‌ی قامت تو، ای ابن حسام! پس سایه‌ای که می‌بینی، پناهی است برای من.