غزل شمارهٔ ۱۵۲

هوش مصنوعی: ای تصویر زیبا و جذابت، گویی در باغی از گل‌ها شکوفا شده‌ای و قامت زیبایت همچون شمشاد در چشمه آب چشمان من نمودار است.

هوش مصنوعی: اگر خیال تو باید همچون آب روان باشد، بگو که بیا و مانند سرو در کنار چشمان من بنشین.

هوش مصنوعی: چشم زیبا و بازیگوش تو با زیبایی و لطافتش، صبر و آرامش دل مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد و خواب و آسایش را از من می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ای جان، تو پیش‌تر به من وعده دیدار داده بودی، حالا که در انتظار تو هستم، رحم کن و مرا از این انتظار رها کن.

هوش مصنوعی: در چشمان من، تیرهای مژگان تو مانند خارهایی است که دائما در چشم من فرو می‌روند و به من زخم می‌زنند.

هوش مصنوعی: دل من هر چه با چشمم دید، خارج از کنترل من بود. آه، چه غمی دارد این دل که نمی‌داند چشم من چه چیزهایی را می‌بیند.

هوش مصنوعی: از لبه ی دامن تو، گرد و غباری بر چشم من بیفکن، زیرا این دنیا به زیبایی و جواهراتش خود را می‌نماید و غبار چشم من را با آن زیبایی پر کن.

هوش مصنوعی: هر کسی به نحوی به استقبال تو آمده و هدایا و زینت‌هایی را برایت آماده کرده‌اند، اما من با چشم خودم برای تو بهترین هدیه را یعنی مروارید و گرانبهایی را نثار می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای ابن حسام، راز تو از پشت پرده بیرون می‌آید، چرا که کسی که غیبت می‌کند به چشم من نگاه کرده و پرده‌دار است.