غزل شمارهٔ ۱۳۹

هوش مصنوعی: موهایت را رها نکن و به حال من اهمیت بده، زیرا بی‌نظمی و آشفتگی موهایت، نشان‌دهنده وضعیت آشفته و پریشان زندگی من است.

هوش مصنوعی: به یاد لب‌های شیرین تو مانند فرهاد، روزهای سخت و تلخی را می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: جز زیبایی چهره‌ات، هیچ تصویری زیبا نیست. هرچقدر هم که هنر خوب به تصویر بکشم، باز هم به پای زیبایی تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم نامت را به زبان بیاورم، زیرا اگر چنین کنم، در خواب یار نخواهم داشت.

هوش مصنوعی: از شب‌های طولانی دوری از تو بپرس، چرا که من شب را تا سپیده‌دم به شمارش ستاره‌ها می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: اگر از دل خود آهی برآورم، امیدوارم که روشنی و زیبایی ماه هم بسوزد.

هوش مصنوعی: از شدت دلتنگی و غم جدایی موی تو، مثل بنفشه‌ای که از زانوی حسرت سر برنمی‌دارم.

هوش مصنوعی: بیا، ای ساقی، از چشمان نیمه مست من جام را پر کن، چون در حالت گیجی و خماری به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: در باغ تو بویی از گل‌ها احساس نمی‌کنم، اما با چشمان تو که پر از ناز و فریب است، خارهایی در درونم حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: من تنها به چهره تو و خاکی که زیر قدم‌هایت است، می‌اندیشم و جز تو هیچ چیز دیگری در زندگی‌ام وجود ندارد.

هوش مصنوعی: عشق تو مرا دانا کرد و به من آموخت که چه چیزهایی را باید درک کنم، پس بر استاد عزیزم که این دانش را به من داد، رحمت و برکت باد.