غزل شمارهٔ ۱۱۴

هوش مصنوعی: ای ساقی، باده خالص را بیاور و جامی پر از نوشیدنی لذیذ برای من کن.

هوش مصنوعی: در این جا به شرابی اشاره شده که نوشیدن آن فرد را به حرکت در می‌آورد و رنگ آن به رنگ عقیق شباهت دارد.

هوش مصنوعی: بهتر است در مورد افکار و ایده‌هایت به دقت و عمیق فکر کنی تا به نتایج بهتری برسی.

هوش مصنوعی: مقصد و هدفی بزرگ در نظر بگیر و آن را جستجو کن؛ زیرا تنبلی و کسالت، تو را به تنگنای مشکلات می‌کشاند.

هوش مصنوعی: دیدن معشوق، تلاش‌ها و زحمت‌هایی را می‌طلبد که به درک حقیقتی عمیق و ناشناخته منجر می‌شود.

هوش مصنوعی: در این دنیا چیزی مانند عقیق (گوهر قیمتی) وجود ندارد، پس چرا من در آن چیزی نمی‌بینم که بی‌نظیر باشد؟

هوش مصنوعی: رفیق در طلب دنیا است و به آرامی پیش می‌رود، اما دنیا به هیچ‌کس محبت نمی‌کند.

هوش مصنوعی: به اندیشه‌اش بپرداز و از آن درد و رنج نکش. در زندگی مانند مسافران در راه باش.

هوش مصنوعی: مردان بزرگ وقتی دنیا را پست و ناپایدار می‌دانستند، به این نکته تأمل کردند که چگونه به چیزهای بی‌ارزش راضی شدند.

هوش مصنوعی: ای پسر حسام، از فریب او بپرهیز! که او مانند حسّان است و به وعده‌هایش اعتماد نکن.