غزل شمارهٔ ۱۶۹

هوش مصنوعی: اگر تو هیچ دردی نداشته باشی، هرگز نمی‌توانی به درد من پی ببری و به حال و روز یکی چون من که اشک‌هایش سرخ و چهره‌اش زرد است، توجهی نخواهی کرد.

هوش مصنوعی: اگر تو تجربه‌ای از فراز و نشیب‌های زندگی نداری، عجیب نیست که به درد و رنج عمیق من پی نمی‌بری.

هوش مصنوعی: مراقب باش که دستت را از چهره‌ام دور نکن، چون وقتی که از در وارد شدم، دیگر به دور من نخواهی رسید.

هوش مصنوعی: چرا باید خاکی که روی من افتاده، بر روی تو بیفتد؟ تو که به زیبایی من نرسی، پس چرا باید به خاک من نزدیک شوی؟

هوش مصنوعی: تو از غم و درد من بی‌خبری، تا وقتی که خودت به این رنج نرسی نمی‌فهمی که چه حالتی دارم.