غزل شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: ابرهای نیسان گریه کردند و گل‌ها با لبخند خاموشی خود را نشان دادند. پرنده‌ها نیز آواز خواندند و این زیبایی را به تصویر کشیدند.

هوش مصنوعی: خانه را به رنگ و نقش درآوردند، مثل عینایی که از اشک‌های خونین پر شده است، زیرا این اشک‌ها به حدی ریخته‌اند که از آن‌ها خون سرازیر شده است.

هوش مصنوعی: دل چگونه به محبوب می‌رسد در حالی که در آن اندوهی نیست؟ محبت را می‌توان ادعا کرد، اما قلبی که غمگین نیست، نمی‌تواند عاشق باشد.

هوش مصنوعی: ای باد خوشبو، سلام و درود بر تو، جانم فدای تو باد که با آمدنت، خوشامدی را به همراه آورده‌ای.

هوش مصنوعی: دل خسته‌ام از نگاه‌های او، بی‌شک به درمانی نیاز دارد. پس از دندان‌هایش که مانند مروارید است، خواستار مداوا می‌شوم.

هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک است و قلبم از آتش می‌سوزد. در این حال، هیچ راه نجاتی نمی‌بینم و جز آه و ناله چیز دیگری ندارم.

هوش مصنوعی: من در عشق خود بیمار هستم و دور از تو، زندگی برایم بی‌معناست. اگر مثل یک مرده شده‌ام، فقط به من سر بزن و مرا سرزنش نکن.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال راه خوشی و صفا هستی، این مسیر نیست؛ چرا که در آن عشق و وفا را نمی‌توانی بیابی. من از این می‌ترسم که در آینده پشیمان شوی.

هوش مصنوعی: ابن حسام در این بیت به چشم خود اشاره می‌کند و از نزدیکی و نوری که در چشمش وجود دارد صحبت می‌کند. او می‌خواهد که دیگری به او نگاه کند و بر او رحم کند، گویی در این نگاه چیزی از عشق و محبت نهفته است.