غزل شمارهٔ ۱۷۴

هوش مصنوعی: تویی که با جلوه‌های زیبای خود، به دور ماه، مانند دور یک پرگار، قارچ‌های گل را می‌چینی و در دل روز، تصویر شب و سیاهی را به وجود می‌آوری.

هوش مصنوعی: آن روزی رسید که رازی را در دل داشتم و حالا آن راز به وضوح آشکار شده است و به مانند روز، بر سر بازار عمومی می‌آید.

هوش مصنوعی: زنار زلفت که نشانی از عشق توست، بلای جانم شده است. حالا که از می‌کشی، آرام آرام به آن زنجیر عشق تحمیل می‌کنی.

هوش مصنوعی: دل چند بار از گزند چشم تو رهایی یافته بود، اما تو باز هم با زیبایی‌ها و فریبندگیت او را به دام می‌اندازی.

هوش مصنوعی: به خاطر آشفتگی و جذابیت چشمان تو، ابن‌حسام از مکانی آرام و مذهبی خارج شده و به سمت محلی پر از هیاهو و شراب‌خواری می‌رود.