غزل شمارهٔ ۱۳۰

هوش مصنوعی: دیروز شب، وقتی درگیر موهایت بودم، حال و هوایی خاص داشتم و در ذهنم خیالی از زیبایی ابرویت می‌چرخید.

هوش مصنوعی: ابروی کج تو همیشه در چشمان من به نظر می‌رسید، همان‌طور که راست‌گویی‌های تو را به شکلی هلالی می‌دیدم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه یاد چهره‌ات باعث شده بود لذت ما کم شود، اما هر لحظه به خاطر عشق به لبانت با کلامی شیرین خوشی می‌یافتم.

هوش مصنوعی: مدت زیادی در خانه‌ای ساده و از گل و آب زندگی کرده‌ام، در حالی که روزگاری همانند پرندگان بهشت، آزادی و پرواز داشتم.

هوش مصنوعی: روزهایی را به یاد می‌آورم که خورشید بر من می‌تابید و شب‌هایی که با محبت آن ماهی که دوستش داشتم، سپری کردم.

هوش مصنوعی: خوشا به حال زمانی که ساقی به لطف خود به من رسید و من از دست او می‌نوشیدم، گویی که شراب کوثر زلال و خنک بود.

هوش مصنوعی: یادآور روزهای خوب گذشته‌ام که مانند ابن حسام، گاهی اوقات فرصتی داشتم تا در کوی تو بگردم و از حضور تو بهره‌مند شوم.