غزل شمارهٔ ۵۰

هوش مصنوعی: لب‌های تو مانند یاقوت درخشان و زیباست و وقتی که می‌بوسم، طعمی شیرین و لذت‌بخش دارد.

هوش مصنوعی: موهای سیاه تو بر روی گوش‌هایت بویی شبیه به مرزنگوش دارد.

هوش مصنوعی: اگر با رقبایت رقابت کنی، کم از این است که جانت یک مسیر دارد و ما هم گوش به آن داریم.

هوش مصنوعی: دل من همواره به زیبایی تو وابسته است. همیشه از خداوند می‌خواهم که تو را در حفا و خوبی حفظ کند.

هوش مصنوعی: وقتی شب گذشته جانم به بدنم رسید، بدین ترتیب تنم را ببین که جان را در آغوش دارد.

از بر و‌ دوش زیبایت دیشب بهره مند بودم امشب نیز دلم هوای دوش/دیشب دارد (ایهام مصراع دوم : آرزوی بر و دوش معشوق یا آرزوی حال و هوای دیشب)

هوش مصنوعی: دل ابن حسام به خاطر آتش عشق، از گرمای سینه‌اش به شدت پرجنب و جوش است.