غزل شمارهٔ ۱۳

هوش مصنوعی: بهار خوشبو و عطر گل‌ها مرا به یاد محبوبم می‌اندازد و صدای بلبل‌ها زندگی‌ام را دوباره زنده می‌کند.

هوش مصنوعی: دکتر عشق به هر بیماری درمانی می‌دهد، پس چگونه است که خود من به عشق دچار شده‌ام و او مرا دچار عشق بیشتر کرده است؟

هوش مصنوعی: مراقب و نگهبان مرا از دوست و رفیق جدا می‌سازد، پس ای نگهبان! میان ما را نزدیک کن.

هوش مصنوعی: روز هجرت برای من روز سختی است و من از روزهای دشوار می‌ترسم.

هوش مصنوعی: دل من، ای سُلمی، از تو دور شده است و زمانی که به تو برسم، زیبایی به غایت را تجربه خواهم کرد.

هوش مصنوعی: بخشش و سهمی از عشق نصیب ما شده و در این راه دچار بیماری و درد شده‌ایم. هر چیزی که در این مسیر برای ما پیش آمده است، ناشی از همین سهم و قسمت ما بوده است.

هوش مصنوعی: بعد از آنکه جدایی را تجربه کردم، اکنون که در آستانه مرگ هستم، امید دارم که به زودی به وصال و نزدیکی تو برسم.