غزل شمارهٔ ۳۰

هوش مصنوعی: آتش جدایی تو در دل ما شعله‌ور است و تصویر تو در ذهن ما مانند نوری در آینه جلوه‌گر است.

هوش مصنوعی: هیچ همدمی نیست که با او بنشینم و آرامش یابم، جز غم عشق تو که همیشه مونس و همراه من بوده است.

هوش مصنوعی: روزگار سختی که در دلش حس انتقام وجود دارد، در نهایت دست خود ما را از آنچه می‌خواهیم کوتاه خواهد کرد.

هوش مصنوعی: هر شخصی که مانند ابن حسام به دنبال ثروتی می‌گردد، زحمت کشیده است. ولی حقیقت این است که سخن ما خود گنجی ارزشمند است.

هوش مصنوعی: کرسی ما به یاری آسمان نمی‌ارزد، چرا که در هنگام سخن، پایه و اساس ما بر تکیه‌گاه اوست.