غزل شمارهٔ ۱۴۶

هوش مصنوعی: ای تو با قامت بلند، دراز عمری که برای من زیباست. ابروهای تو، محلی است برای عبادت و راز و نیاز من.

هوش مصنوعی: من مانند شمعی در شب هستم که هر شب در آتش سوختن و درد به سر می‌برم، اما تو از اندوه و نابودی من خبر نداری.

هوش مصنوعی: راز من که به دور از چشم مردم بود، حالا با اشک من آشکار شده است.

هوش مصنوعی: اگر قسمت من این است که در کوی خراباتی (محلی که فساد و گناه فراوان است) زندگی کنم، چه کار می‌توانم بکنم تا از مقدر همیشگی خود دوری کنم؟

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ای که باید، کار خود را درست انجام ندادم و اکنون باید امیدوار باشم که لطف دوستم به من کمک کند.

هوش مصنوعی: ای سرو زیبا، لطفاً از خودخواهی‌ات کم کن و ناز کردن را کنار بگذار، نگاهی به نیاز من بینداز.

هوش مصنوعی: یا به تلاش خود ادامه بده، زیرا در نهایت حقیقت واقعی خود را به نمایش خواهد گذاشت و از زیر پرده‌ی ظاهری زندگی بیرون خواهد آمد.

هوش مصنوعی: ابن حسام به جایی رسیده که نمی‌تواند در برابر مقام بزرگتر خود درخواست کند. پس ای نسیم، لطفا از طرف من خواسته‌ام را به او برسان.

هوش مصنوعی: ساقی، با یک جرعه کم می‌توانی همه کارهایم را تمام کنی. تو میزبان من هستی و به من لطف داری.