غزل شمارهٔ ۱۳۸

هوش مصنوعی: اگر به چهره‌ات نگاه کردیم، این کار را کردیم. اگر از کنارت گذر کردیم، این نیز بخاطر تو بود.

هوش مصنوعی: وقتی که می‌گویند از دهانت کلامی برای افراد نیازمند برآمد، اگر ما به طور مختصر صحبت کرده‌ایم، همین را کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما با امید به لبان شیرین تو آرزو کردیم و از این امید شکرگزاریم.

هوش مصنوعی: وقتی لب‌های تو با بوسه‌ات شوق و لذتم را برآورده کرد، من خواسته‌ای دیگر مطرح کردم.

هوش مصنوعی: به چشمانت که محل تماشای روح است، اگر ما نگاهی انداختیم، همین وابسته به خود ماست.

هوش مصنوعی: از شوق و دل‌نگرانی به خاطر زلف‌های پریشان تو، اگر با نسیم صبح خبری گرفتیم، این را انجام دادیم.

هوش مصنوعی: اگر چشمانت مانند یک تیر زهرآگین به دل ما زد و به خاطر عشق تو جان خود را فدای کردیم، همین کار را کردیم.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی چهره‌ات باعث آزردگی ما شده باشد، ما هم این آزردگی را پذیرفته‌ایم.

هوش مصنوعی: من و ابن حسام از خاک پای تو مانند سرمه که در چشم می‌نشیند، به تو احترام گذاشتیم و عشق‌ورزی‌امان را نشان دادیم.