غزل شمارهٔ ۹۰

هوش مصنوعی: عشق و محبت تو هنوز در قلبم به صورت پنهان وجود دارد و غم و اندوهی که در وجودم است، هنوز از چشمانم جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمانم و دلم هنوز هم نگران زیبایی تو هستند.

هوش مصنوعی: من با ناز و عشوه‌های تو به راحتی کنار می‌آیم، اما وقتی دیدم که نگاهت به دیگران هم هست، متوجه شدم که هنوز هم تو را برای خودم می‌خواهم.

هوش مصنوعی: در آغاز، تصویر زیبایی تو را به باغی بردند و بلبل از شوق دیدن تو هنوز در حال نغمه‌سرایی و زاری است.

هوش مصنوعی: از زیبایی‌های معشوق خبری در باد به باغ رسید و در چمن، ابر سرو جوان هنوز در حال رقص و شادی است.

هوش مصنوعی: من از دهان تو هیچ چیزی نمی‌شنوم، چون هرچه بگویم، در واقع بر اساس گمان است و هنوز یقین ندارم.

هوش مصنوعی: دل من به زلف تو وابسته شده است، پس آن را نشکن؛ زیرا که دل کسی که به تو وابسته است، هنوز به تو عشق می‌ورزد.