خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیّات

جلال عضد » دیوان اشعار » غزلیّات

شمارهٔ ۱ : به سر انگشت نما زاهد انگشت نما را

شمارهٔ ۲ : پیش دلسوزان درآر آن شمع بزم‌افروز را

شمارهٔ ۳ : چون پریشان می‌کند آن زلف عنبربیز را

شمارهٔ ۴ : ساقیا! خیز و بیار آن آب رنگ آمیز را

شمارهٔ ۵ : پیش تو عرضه می کنم حال تباه خویش را

شمارهٔ ۶ : خبرت هست که از خویش خبر نیست مرا

شمارهٔ ۷ : روز اوّل که به چشمت نظر افتاد مرا

شمارهٔ ۸ : نمی کنی نظری بیدلان غمگین را

شمارهٔ ۹ : زلفی که چو دود است بر آتش وطن او را

شمارهٔ ۱۰ : هر آن کس که دیده ست آن خاک پا

شمارهٔ ۱۱ : ای جبینت ماه و رویت آفتاب

شمارهٔ ۱۲ : حدیث عشق میسّر کجا شود به کتابت

شمارهٔ ۱۳ : چو گل بگشاد لب را در ملاحت

شمارهٔ ۱۴ : بس که جانم ز تمنّای رخ یار بسوخت

شمارهٔ ۱۵ : دل که از من گشت ناپیدا کجاست؟

شمارهٔ ۱۶ : این چه شمع است که در مجلس مستان برپاست

شمارهٔ ۱۷ : هر آن نفس که نه با دوست می زنی باد است

شمارهٔ ۱۸ : یاقوت شکربار ترا لذّت قند است

شمارهٔ ۱۹ : عاشق سوخته دل زنده به جانی دگر است

شمارهٔ ۲۰ : سر معشوق بر بالین ناز است

شمارهٔ ۲۱ : دلم متاب که هجران سینه تاب بس است

شمارهٔ ۲۲ : می گزی لب را که طعم لعل خندانت خوش است

شمارهٔ ۲۳ : خطّ تو که در عین خرد عین جمال است

شمارهٔ ۲۴ : گهی با ما خوش و گه سرگران است

شمارهٔ ۲۵ : آن چه شمع است که از چهره برافروخته است

شمارهٔ ۲۶ : شب رو خونی که از چشمم به دور افتاده است

شمارهٔ ۲۷ : ای از می عشق تو دلم مست

شمارهٔ ۲۸ : پایم مبند از آنکه سرم زیر دست تست

شمارهٔ ۲۹ : کجا گوهر وصلش آرم به دست

شمارهٔ ۳۰ : چو سلطان فلک را بار بشکست

شمارهٔ ۳۱ : من سر زلفش نمی دادم ز دست

شمارهٔ ۳۲ : برادران و عزیزان! نگار من اینست

شمارهٔ ۳۳ : یا رب آن ماه است یا رخسار دوست

شمارهٔ ۳۴ : بگذار تا بمیرم بر آستان دوست

شمارهٔ ۳۵ : نگویم در تو عیبی ای پسر هست

شمارهٔ ۳۶ : کسی را در دو عالم حاصلی هست

شمارهٔ ۳۷ : ساقیا! عقل مرا مست کن ار جامی هست

شمارهٔ ۳۸ : از رخت ارغوان نموداری ست

شمارهٔ ۳۹ : سوخته ای بر درت شب همه شب می گریست

شمارهٔ ۴۰ : در این ایّام کس غمخوار ما نیست

شمارهٔ ۴۱ : چون تو گلی در همه گلزار نیست

شمارهٔ ۴۲ : به بالین غریبانت گذر نیست

شمارهٔ ۴۳ : از تو تا مقصود چندان منزلی در پیش نیست

شمارهٔ ۴۴ : جلوه حسن ترا محرم به جز آیینه نیست

شمارهٔ ۴۵ : عمری ست که بر منتظرانت نظری نیست

شمارهٔ ۴۶ : درون خلوت ما جز من و تو هیچ کسی نیست

شمارهٔ ۴۷ : مونس ما ای صبا بجز تو کسی نیست

شمارهٔ ۴۸ : «یعلم اللّه» که مرا از تو شکیبایی نیست

شمارهٔ ۴۹ : دل از هوای تو دشوار بر توانم داشت

شمارهٔ ۵۰ : عمرم همه در آرزوی روی تو بگذشت

شمارهٔ ۵۱ : دوش در سودای او بر من به بیداری گذشت

شمارهٔ ۵۲ : جان ما دوری ز خاک کوی جانان برنتافت

شمارهٔ ۵۳ : آن سرو گل اندام که در زیر قبا رفت

شمارهٔ ۵۴ : شوق توام باز گریبان گرفت

شمارهٔ ۵۵ : رفت عمر و غم عشقش ز دل ریش نرفت

شمارهٔ ۵۶ : هر شب از هجر تو تا روز نمی یارم خفت

شمارهٔ ۵۷ : راز غم دوستان به کس نتوان گفت

شمارهٔ ۵۸ : ماییم و غم عشق و سر کوی ملامت

شمارهٔ ۵۹ : دست ما کی رسد به بالایت

شمارهٔ ۶۰ : از دوست به دشمن نتوان کرد شکایت

شمارهٔ ۶۱ : بویی ز سر زلف به عالم نفرستاد

شمارهٔ ۶۲ : چون مرا بر رخ خوبت نظر افتاد

شمارهٔ ۶۳ : چه فتنه ای ست که ناگاه در جهان افتاد

شمارهٔ ۶۴ : در میان چشم و دل خون اوفتاد

شمارهٔ ۶۵ : گل رنگ نگار ما ندارد

شمارهٔ ۶۶ : تا کی اندر طلبت دل به جهان در گردد

شمارهٔ ۶۷ : دل نیست که در کوی تو در خاک نگردد

شمارهٔ ۶۸ : از آن سنبل که بر گلنار دارد

شمارهٔ ۶۹ : شوریده دل ما سر بهبود ندارد

شمارهٔ ۷۰ : آن چه مشک است که در طرّه پرچین دارد

شمارهٔ ۷۱ : سالها شد که دلم مهر نگاری دارد

شمارهٔ ۷۲ : نه ترا پند سود می دارد

شمارهٔ ۷۳ : تو مپندار که دوران همه یکسان گذرد

شمارهٔ ۷۴ : هوای باده و آهنگ جام خواهم کرد

شمارهٔ ۷۵ : عشق آمد و از سینه من جوش برآورد

شمارهٔ ۷۶ : صبا ز زلف تو بویی به عاشقان آورد

شمارهٔ ۷۷ : صبا آمد به من بوی تو آورد

شمارهٔ ۷۸ : با لبت اتّفاق خواهم کرد

شمارهٔ ۷۹ : چند دلم ز آتش فراق بسوزد

شمارهٔ ۸۰ : باد صبا به نافهٔ چینت نمی‌رسد

شمارهٔ ۸۱ : دلم تا کی چنین افگار باشد

شمارهٔ ۸۲ : مرا به وصل تو گر زان که دسترس باشد

شمارهٔ ۸۳ : خطّی که قرین خال باشد

شمارهٔ ۸۴ : گل همچو رویت زیبا نباشد

شمارهٔ ۸۵ : مه را چو تو رخ باز کنی تاب نباشد

شمارهٔ ۸۶ : چمن را رنگ و بو چندین نباشد

شمارهٔ ۸۷ : هر که را خال عنبرین باشد

شمارهٔ ۸۸ : طاعت ما جز مَی مغانه نباشد

شمارهٔ ۸۹ : در شهر فتنه ای شد می دانم از که باشد

شمارهٔ ۹۰ : برقی از حُسن تو پیدا شد و ناپیدا شد

شمارهٔ ۹۱ : جانم از عشق تو بی صبر و سکون خواهد شد

شمارهٔ ۹۲ : مگر فتنه عشق بیدار شد

شمارهٔ ۹۳ : هر که را دلدار باید، درد بی درمان کشد

شمارهٔ ۹۴ : گدای کوی تو از پادشا نیندیشد

شمارهٔ ۹۵ : شب چو به سر رفت و آفتاب برآمد

شمارهٔ ۹۶ : باده بیاور که نوبهار آمد

شمارهٔ ۹۷ : من سرو ندیدم که به بالای تو ماند

شمارهٔ ۹۸ : سرو را خطه کمال نماند

شمارهٔ ۹۹ : عهد ما مشکن و بر باد مده خاکی چند

شمارهٔ ۱۰۰ : معاشران که مقیمان کوی خمّارند

شمارهٔ ۱۰۱ : من نشنیدم که خط بر آب نویسند

شمارهٔ ۱۰۲ : چون مرغ سحر در غم گلزار بنالد

شمارهٔ ۱۰۳ : آن را که غمی باشد و گفتن نتواند

شمارهٔ ۱۰۴ : باز در سودای او امروز جان خواهم فشاند

شمارهٔ ۱۰۵ : اگر نسیم صبا زلف او برافشاند

شمارهٔ ۱۰۶ : عشّاق ز دل درد ترا دام نهادند

شمارهٔ ۱۰۷ : ای زده در مشک ناب صد گره و بند

شمارهٔ ۱۰۸ : بتم باز قصد جفا می‌کند

شمارهٔ ۱۰۹ : شوخی نگر که آن بت عیّار می‌کند

شمارهٔ ۱۱۰ : زلف تو خورشید را در سایه پنهان می‌کند

شمارهٔ ۱۱۱ : آنان که طالب تو نگشتند جاهلند

شمارهٔ ۱۱۲ : عاشقان اوّل قدم بر هردو عالم می‌زنند

شمارهٔ ۱۱۳ : گرچه یاران وفادار جفا نیز کنند

شمارهٔ ۱۱۴ : چشم و ابرویت به دل بردن قیامت می‌کنند

شمارهٔ ۱۱۵ : چند جانم پس زانوی عنا بنشیند

شمارهٔ ۱۱۶ : دوش شبم را صفت روز بود

شمارهٔ ۱۱۷ : ازین دیار برفتیم و خوش دیاری بود

شمارهٔ ۱۱۸ : مرا خیال وصالش ز سر به در نرود

شمارهٔ ۱۱۹ : دل از بند زلفت رها کی شود

شمارهٔ ۱۲۰ : یک لحظه درد عشق تو از دل نمی‌شود

شمارهٔ ۱۲۱ : شب نیست کز غمت دل من خون نمی‌شود

شمارهٔ ۱۲۲ : عشق تو هر لحظه فزون می‌شود

شمارهٔ ۱۲۳ : تیری کز آن دو غمزه‌ی پرفن برون جهد

شمارهٔ ۱۲۴ : عاشق آن باشد که بر خود سخت و سست آسان نهد

شمارهٔ ۱۲۵ : بی روی دل افروزت عمرم به چه کار آید

شمارهٔ ۱۲۶ : گر از لعل تو کام جان برآید

شمارهٔ ۱۲۷ : هیهات که نامم به زبان تو برآید

شمارهٔ ۱۲۸ : بویی ز سر زلف نگارین به من آرید

شمارهٔ ۱۲۹ : چون سرانگشت آن نگارین دید

شمارهٔ ۱۳۰ : دردمندی ز تو هرگز به دوایی نرسید

شمارهٔ ۱۳۱ : ای از فروغ روی تو خورشید رو سپید

شمارهٔ ۱۳۲ : ای دُرج ثمین تو گهربار

شمارهٔ ۱۳۳ : هر شبی بر خاک کویت جای سازم تا سحر

شمارهٔ ۱۳۴ : تا که آمد دیده را بالای جانان در نظر

شمارهٔ ۱۳۵ : چشم مستت می‌زند هر لحظه‌ام تیری دگر

شمارهٔ ۱۳۶ : زلف و رخ تو شب است و هم نور

شمارهٔ ۱۳۷ : زهی کشیده دل ما به زلف در زنجیر

شمارهٔ ۱۳۸ : سیه چاهی ست زلفت تار و دلگیر

شمارهٔ ۱۳۹ : افکند گل ز چهره خود روی پوش باز

شمارهٔ ۱۴۰ : ای ز رخ چون مه و زلف دراز

شمارهٔ ۱۴۱ : نازنینان و چار بالش ناز

شمارهٔ ۱۴۲ : گشت خط بر گرد آن رخسار چون گلنار سبز

شمارهٔ ۱۴۳ : دردی از هجر تو دیدم، که ندیدم هرگز

شمارهٔ ۱۴۴ : دلبر نرفت بر سر عهد و وفا هنوز

شمارهٔ ۱۴۵ : در خشم رفت و خوش نشد آن تندخو هنوز

شمارهٔ ۱۴۶ : باز می ناید دل ما از پریشانی هنوز

شمارهٔ ۱۴۷ : ای زلف و رخ تو چون شب و روز

شمارهٔ ۱۴۸ : ماییم و به جان مهر تو ورزیدن ازین پس

شمارهٔ ۱۴۹ : مرد این میدان نه‌ای همچون زنان در خانه باش

شمارهٔ ۱۵۰ : آن کآتشی اندر دل خلق است ز یادش

شمارهٔ ۱۵۱ : می دهم جان ز پی لعل زمرّد پوشش

شمارهٔ ۱۵۲ : وقت صبوحی آن شوخ سرکش

شمارهٔ ۱۵۳ : ای لعل تو کانِ آفرینش

شمارهٔ ۱۵۴ : ای گلستان روی تو چون نوبهار خوش

شمارهٔ ۱۵۵ : دُزدانه در آمد از درم دوش

شمارهٔ ۱۵۶ : گل خودروی و شمشاد قصب پوش

شمارهٔ ۱۵۷ : آن دم که می گذشتی ای سرو سبزپوش

شمارهٔ ۱۵۸ : به سر طواف کنم بر در شراب فروش

شمارهٔ ۱۵۹ : تا کی از دست جفایت تیره بینم روز خویش

شمارهٔ ۱۶۰ : زلف تو بر ماه نهد پای خویش

شمارهٔ ۱۶۱ : آتش دل چند سوزد رشته جانم چو شمع؟

شمارهٔ ۱۶۲ : ما بریدیم به دوران تو از کام طمع

شمارهٔ ۱۶۳ : سزد که رنجه کنی یک زمان قدوم شریف

شمارهٔ ۱۶۴ : باز به بستان شکفته گشت شقایق

شمارهٔ ۱۶۵ : مدّعی در عشق او گر طعنه زد بر من چه باک

شمارهٔ ۱۶۶ : ای ز دوری رخت جامه صبرم شده چاک

شمارهٔ ۱۶۷ : غلغل میخوارگان و غلغله چنگ

شمارهٔ ۱۶۸ : اگرچه روز و شبم با تو در خیال خیال

شمارهٔ ۱۶۹ : ز بس که در نظر آمد مرا خیال خیال

شمارهٔ ۱۷۰ : دامن کشان رسید سوی جویبار گل

شمارهٔ ۱۷۱ : دور نشاط آمد و دوران گل

شمارهٔ ۱۷۲ : ای به ما نزدیک همچون جان و دور از ما چو دل

شمارهٔ ۱۷۳ : رسید وقت صبوحی بیار ساقی جام

شمارهٔ ۱۷۴ : در میان موج بحری بیکران افتاده‌ام

شمارهٔ ۱۷۵ : تو آفتاب بلندی و من چنین پستم

شمارهٔ ۱۷۶ : دوش جان را در فضای کوی جانان یافتم

شمارهٔ ۱۷۷ : صبحدم بر بوی جانان سوی گلزار آمدم

شمارهٔ ۱۷۸ : باز از چمن غیب برآورد صبا دم

شمارهٔ ۱۷۹ : منم کز درت سر به راهی نکردم

شمارهٔ ۱۸۰ : دوش می‌رفت و آه می‌کردم

شمارهٔ ۱۸۱ : در آرزوی وصالت اگرچه با غم و دردم

شمارهٔ ۱۸۲ : در ره کعبه مقصود و بیابان حرم

شمارهٔ ۱۸۳ : وقت است که در بر رخ اغیار ببندم

شمارهٔ ۱۸۴ : ترا از هر دو عالم برگزیدم

شمارهٔ ۱۸۵ : به دستی دل، به دستی سنگ دارم

شمارهٔ ۱۸۶ : آشکارا کنم این درد که در جان دارم

شمارهٔ ۱۸۷ : به جز ذکر لبت کاری ندارم

شمارهٔ ۱۸۸ : مرا دردی‌ست اندر دل، ولی گفتن نمی‌یارم

شمارهٔ ۱۸۹ : گرچه غریق بحر مضایق چو لنگرم

شمارهٔ ۱۹۰ : بخت برگشت ز من تا تو برفتی ز برم

شمارهٔ ۱۹۱ : در پایت اوفتادم ای دوست! دست گیرم

شمارهٔ ۱۹۲ : تو مپندار که از عشق تو دل برگیرم

شمارهٔ ۱۹۳ : من شمع طلعتت را پروانه ای حقیرم

شمارهٔ ۱۹۴ : همی خواهم که تا من زنده باشم

شمارهٔ ۱۹۵ : خیال روی تو مأوا گرفت در بر چشم

شمارهٔ ۱۹۶ : شکر است که سجّاده درافتاد ز دوشم

شمارهٔ ۱۹۷ : ساقی بده به باده خلاصم ز چنگ غم

شمارهٔ ۱۹۸ : از دوری کنار تو هستم میان غم

شمارهٔ ۱۹۹ : المنّة لِلّه که برآمد همه کامم

شمارهٔ ۲۰۰ : ز سودای غم عشقت چنانم

شمارهٔ ۲۰۱ : من بنده آن قامت و بالا و میانم

شمارهٔ ۲۰۲ : ای قامت تو سرو روانم

شمارهٔ ۲۰۳ : روزی کزین سراچه سفلی گذر کنم

شمارهٔ ۲۰۴ : هر شام شمع چرخ ز طارم درافکنم

شمارهٔ ۲۰۵ : کی دهد دستم که در پایت سراندازی کنم

شمارهٔ ۲۰۶ : دارم غم نهانی و پیدا نمی‌کنم

شمارهٔ ۲۰۷ : در هجر تو زین گونه که بی صبر و سکونم

شمارهٔ ۲۰۸ : ما سر بر آستانهٔ دلبر نهاده‌ایم

شمارهٔ ۲۰۹ : به رخ خاک درت رُفتیم و رَفتیم

شمارهٔ ۲۱۰ : دادیم بسی جان و به جانان نرسیدیم

شمارهٔ ۲۱۱ : ما شب و روز رند و و مَی خواریم

شمارهٔ ۲۱۲ : منِ غریب که در هجر یار می‌گریم

شمارهٔ ۲۱۳ : بیا که داد صبوح از بهار بستانیم

شمارهٔ ۲۱۴ : پدید نیست دگر ره دل بلا جویم

شمارهٔ ۲۱۵ : دردی که مراست با که گویم

شمارهٔ ۲۱۶ : سحر چون غنچه بگشاید گریبان

شمارهٔ ۲۱۷ : که می‌برد به سوی دوستان سلام غریبان؟

شمارهٔ ۲۱۸ : آن ابرو و رخ نیست هلال و قمر است آن

شمارهٔ ۲۱۹ : مکن وز مهربانان رو مگردان

شمارهٔ ۲۲۰ : از آن ساعت که افتادم جدا از صحبت یاران

شمارهٔ ۲۲۱ : چون سایه منم فتان و خیزان

شمارهٔ ۲۲۲ : ای چشم نیم مست تو خمّار عاشقان

شمارهٔ ۲۲۳ : ای حریم آستانت مسکن آوارگان

شمارهٔ ۲۲۴ : از سر کوی تو با دل باز نتوان آمدن

شمارهٔ ۲۲۵ : درد تو در سینه دارم دم نمی‌یارم زدن

شمارهٔ ۲۲۶ : امروز درین شهر هر آن دل که شود گم

شمارهٔ ۲۲۷ : ای زلف تو بخت تیره من

شمارهٔ ۲۲۸ : ای بت سرو قد سیمین تن

شمارهٔ ۲۲۹ : ای وصالت آرزوی جان غَم پرورد من

شمارهٔ ۲۳۰ : الا ای گل لاله رخسار من

شمارهٔ ۲۳۱ : چند خوری خون دلم، چیست ترا با دل من؟

شمارهٔ ۲۳۲ : باز برآمد اختر میمون

شمارهٔ ۲۳۳ : چه نکهت است مگر بوی بوستان است این

شمارهٔ ۲۳۴ : چرا گل می کند بیداد چندین؟

شمارهٔ ۲۳۵ : درد ما دوری درمان برنتابد بیش ازین

شمارهٔ ۲۳۶ : گرچه رفت آب رخ من در سر یاری او

شمارهٔ ۲۳۷ : گر عاقلی در عشق او، دیوانه شو دیوانه شو

شمارهٔ ۲۳۸ : ای صبا! احوال من با او بگو

شمارهٔ ۲۳۹ : نمی کنی نفسی سوی من به لطف نگاه

شمارهٔ ۲۴۰ : آهی که من خسته برآرم ز جگرگاه

شمارهٔ ۲۴۱ : ای سایبان شاهی بر آفتاب بسته

شمارهٔ ۲۴۲ : زهی زلف تو نرخ سنبل شکسته

شمارهٔ ۲۴۳ : ای بی سببی ز بنده برگشته

شمارهٔ ۲۴۴ : ماییم و دلی به غم نشسته

شمارهٔ ۲۴۵ : قدحی نوش کن و جرعه به مخموران ده

شمارهٔ ۲۴۶ : ای از آن طرّه سرافکنده

شمارهٔ ۲۴۷ : ای جمال رخ تو تا بوده

شمارهٔ ۲۴۸ : معشوقه به چنگ آر و می و چنگ و چغانه

شمارهٔ ۲۴۹ : ای ز نور رخت افتاده به شک پروانه

شمارهٔ ۲۵۰ : بیاور ای بت ساقی شراب دوشینه

شمارهٔ ۲۵۱ : ای سهی قدّ ترا سرو و صنوبر بنده‌ای

شمارهٔ ۲۵۲ : ای یار! دوش همدم و یار که بوده‌ای؟

شمارهٔ ۲۵۳ : جانا! تو سوز و درد دل ما ندیده‌ای

شمارهٔ ۲۵۴ : من کِیَم، بر آستانت خستهٔ بیچاره‌ای

شمارهٔ ۲۵۵ : ای ز چشمان تو در دیده بختم خوابی

شمارهٔ ۲۵۶ : ما کرده ایم نامه هستی خویش طی

شمارهٔ ۲۵۷ : به یاد آور که در ایّام خُردی

شمارهٔ ۲۵۸ : چه جرم رفت که یکباره مِهر ببریدی

شمارهٔ ۲۵۹ : ز سودای گل سوری ز عشق روی گلناری

شمارهٔ ۲۶۰ : در زمستان بر امید آنکه باز آید بهاری

شمارهٔ ۲۶۱ : آیم که رُخت بینم و دیدن نگذاری

شمارهٔ ۲۶۲ : بکوش تا دل آزرده ای به دست آری

شمارهٔ ۲۶۳ : صبحدم می گفت نالان بلبلی بر شاخساری:

شمارهٔ ۲۶۴ : چنین کرشمه کنان گر به شهر برگذری

شمارهٔ ۲۶۵ : من صورتی چنین نشنیدم به دلبری

شمارهٔ ۲۶۶ : ای برگ گل سوری! از خار مکن دوری

شمارهٔ ۲۶۷ : بزن تیغ و مکن تندی و تیزی

شمارهٔ ۲۶۸ : بده ساقی شراب لایزالی

شمارهٔ ۲۶۹ : ای چشم و دهان تو به هم خواب و خیالی

شمارهٔ ۲۷۰ : خیز که شب رفت و صبح کرد تجلّی

شمارهٔ ۲۷۱ : سرگذشتی بشنو از من داشتم وقتی دلی

شمارهٔ ۲۷۲ : بیاور ساقیا! در دِه من دل خسته را جامی

شمارهٔ ۲۷۳ : هر کجا بشکفد گلستانی

شمارهٔ ۲۷۴ : جهان پیر را نو شد جوانی

شمارهٔ ۲۷۵ : [چه] موجب است که با ما بجز جفا نکنی؟

شمارهٔ ۲۷۶ : ای به بازار غم عشق تو صد جان به جوی

شمارهٔ ۲۷۷ : ای حسن ترا مثال شاهی

شمارهٔ ۲۷۸ : تا بدو کرده ام تولاّیی

شمارهٔ ۲۷۹ : خوش آن زمان که چو بخت از درم فراز آیی

شمارهٔ ۲۸۰ : گر گریه من بشنوی ای یار بگریی

شمارهٔ ۲۸۱ : هر کس به جست و جویی هر گوشه گفت و گویی

شمارهٔ ۲۸۲ : نگارا! با هواداران ز بیزاری چه می‌گویی