شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: هنگامی که چشمانم به محبوب می‌افتد، دیگر چیزی جز زیبایی او برایم خوشایند نیست و دیگر حتی سرو و گیسوان دلربای دیگران نیز در نظرم زیبا نمی‌نماید.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای خوشحال‌کننده است که لب و چهره او در کنارم باشد، در حالی که لیوانی شراب به دست دارم و باغ گلستان را در نظر می‌آورم.

هوش مصنوعی: هر بار که به چهره‌ات نگاه می‌کنم، اشک‌هایم سرازیر می‌شوند و در چشم‌هایم مانند آب می‌جوشند، درست مانند اینکه خورشید در نگاه من درخشش دارد.

هوش مصنوعی: وقتی که لب‌های سرخ تو را می‌بینم، حسرتی بیشتر از درونم به وجود می‌آید. من تشنه‌ام و آب حیات در پیش چشمم است.

هوش مصنوعی: هر شب، خاک سرِ کوی تو تبدیل به بالش من می‌شود، و به همین خاطر، نشانه‌های قدرت و ثروت همچون ملک سلیمان برایم نمایان نمی‌شود.

هوش مصنوعی: دیشب به باغ رفتم و دیدم که غنچه‌ای بی‌لب باز شده است، و این غنچه برای من مانند پیکانی در نظر می‌آمد که به سوی من می‌آید.

هوش مصنوعی: امشب، ای چشم، خیال او به سراغت می‌آید. همه چیزهایی را که در خانه داری، برای مهمان خود به نمایش بگذار.

هوش مصنوعی: از آرزوی آن جمال بگذر، ای بزرگ؛ زیرا کسی نمی‌تواند زیبایی واقعی او را ببیند و نمی‌توان کسی را پیدا کرد که تصویر جان او را در نظر داشته باشد.