شمارهٔ ۸۰

هوش مصنوعی: باد صبا، که به تازگی وزیده، به عطر و حسن تو نمی‌تواند برسد و بویی که تو به عاشقان غمگین می‌دهی، به آنها نمی‌رسد. یعنی زیبایی و عطر تو آن‌قدر ویژه است که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین آن شود و این حس و حال را منتقل کند.

هوش مصنوعی: من از خاک تو هستم و نگاه تو به من نمی‌افتد، همان‌طور که نور ماه و پرتوهایش به زمین تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: شمعی که آسمان و زمین را روشن می‌کند، در روشنی‌اش به زیبایی چهره‌ات نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: به کسی که دوستش دارم گفتم که می‌خواهم از زیبایی و محبت تو بهره‌مند شوم، اما متوجه شدم که دستم به آنچه می‌خواهم نمی‌رسد و از آن دورم.

هوش مصنوعی: ای دستبند زیبای دوستم، مگر انگشتری اینچنین که هیچ‌کس نتواند به نگینت دست یابد؟

هوش مصنوعی: هیچ‌کس هرگز نتوانسته است تو را همان‌گونه که هستی به نمایش بگذارد؛ گمان و خیال به اندازه‌ی یقین و حقیقت به تو نزدیک نمی‌شود.

هوش مصنوعی: ای زلف دوست! بر چهره او آثار حیرت و درماندگیی وجود دارد. تو به خاطر کفر و نادانی‌ات، به بهشت برین نخواهی رسید.

هوش مصنوعی: به دنبال افراد متفکر و صاحب نظر نباش، زیرا دستورات و توصیه‌های آنها به عشق‌بازان بی‌دین و بی‌اعتنا نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: ای دل! جای خوشحالی است که بلبل از شادی گل ناله سر می‌دهد، اما ناله‌های غمگین تو به هیچ‌کس نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر در زندگی‌ات گل و خوشی پیدا نمی‌شود، باید با درد و غم ممکن بسازی، زیرا از دنیای پیرامونت چیزی جز این نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: شما با زیبایی و وضوح خود، جلوه‌ای بی‌نظیر به کلام بخشیده‌اید، به طوری که هیچ شعر یا نظم دیگری به پای قدرت بیان شما نمی‌رسد.