شمارهٔ ۶۲

هوش مصنوعی: زمانی که به چهره زیبای تو نگاه کردم، شعله عشق تو در دل من روشن شد.

هوش مصنوعی: وقتی پایم را در راه عشق تو گذاشتم، تمام آرزوها و خیال‌های بی‌خود از سرم رفت.

هوش مصنوعی: جانم را به خاطر تو خواسته‌ای و من حاضر شده‌ام آن را نثار تو کنم، چرا که وقتی چشم‌ات به این امر ناچیز افتاده، احساس کرده‌ام که باید بهترین را برای تو بگذارم.

هوش مصنوعی: هر قطره‌ای که بر رخسار من افتاد، مانند گوهری است که بر روی طلا می‌درخشد.

هوش مصنوعی: پیش از این، تو عادت داشتی که ما را دلداری بدهی، اما حالا چه شده که این رفتار دیگر وجود ندارد؟

هوش مصنوعی: وقتی دندان‌های تو را مانند گوهر دیدم، اشک‌های خودم از یادم رفت.

هوش مصنوعی: در چمن، وقتی سرو را دیدی، مانند کسی که از شدت شگفتی و هیجان به تپش بیفتد، به حالتی مضطرب درآمد و از پای درافتاد.

هوش مصنوعی: به دلیل سرنوشت خوب من، من فردی عجیب و غریب شده‌ام که تو در میان غریبان به من برخورد کردی.

هوش مصنوعی: زیبایی و عظمت از ابتدا به جهان وارد شد و به همین خاطر تا ابد، در حالت شگفتی و بی‌خبر از خود باقی مانده است.