شمارهٔ ۱۰۴

هوش مصنوعی: امروز دوباره به یاد او به خودم جان می‌دهم و با عشق و شوق، احساساتم را بر روی هر دو دنیا می‌ریزم.

هوش مصنوعی: اگر دست من در دست او بیفتد، سرم را به پایش می‌گذارم و اگر جانم را بخواهد، آن را با کمال میل به او تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: من عشق و محبت او را در دل خود پنهان خواهم کرد و بذر عشقش را در ویرانه‌های وجودم می‌کاشتم.

هوش مصنوعی: چیزی در وجود او هست که نمی‌توان نامی برایش گذاشت و من می‌خواهم با نگاهی آرام و مطمئن، آن را از چشم بد دور نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که نام ما از عشق در هر جایی شنیده شود، من اشک‌های خود را بر هر سرزمینی پراکنده می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی یاد دوری معشوق به یادم می‌آید، به امید دیدارش، به اندازه‌ای اشک می‌ریزم که می‌خواهم در این خاک بریزم.

هوش مصنوعی: در صبحگاه، جلال و زیبایی چهره او مانند تابش خورشید است و از شدت شوق و آرزو، آتش عشق خود را از زمین به آسمان می‌فرستم.