شمارهٔ ۱۷۹

هوش مصنوعی: من کسی هستم که برای رسیدن به درگاه تو هیچ راهی نرفتم و جز پناه گرفتن به آستان تو، هیچ کاری نکردم.

هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد بی‌دلیل و به ناحق خونم را بریزد، گناهی بر او نیست چون من هیچ خطا و گناهی نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: من آنقدر قوی و با عزت هستم که از دردها و آسیب‌های تو هیچ ناله‌ای نمی‌کنم؛ چرا که بارها آسیب دیده‌ام و باز هم سکوت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: از این زندگی خسته شده‌ام، چراکه هیچ‌گاه حتی لحظه‌ای هم نتوانستم به تو به‌طور کامل نگاه کنم و از زیبایی‌ات لذت ببرم.

هوش مصنوعی: من به خاطر نبودنت هیچ‌گونه رضایتی از گل و چشمه ندارم و حتی به آب و گیاهان هم قناعت نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: من هر خواسته‌ای که از تو داشتم، صرفاً به خاطر خودت بوده و هرگز به دنبال مال و مقام نبوده‌ام.

هوش مصنوعی: من از ظلم و ستم زلف تو به کسی شکایت نکردم و هیچ کس را از دست سیاهی آن دچار نکردم.

هوش مصنوعی: چرا مرا از خود می‌رانی، در حالی که من هرگز به جز درگاه تو ننگریستم و قابل تو را تنها قبله‌ام دانسته‌ام؟