شمارهٔ ۷۳

هوش مصنوعی: فکر نکن که همه روزها به یک شکل سپری می‌شوند؛ گاهی در کنار محبوب خواهی بود و گاهی ناچار از دوری و درد فراق رنج خواهی برد.

هوش مصنوعی: وقتی که نفس من به مانند صبح دم شود، هر نسیمی که از کنار سپاهان بگذرد، آتش به بار می‌آورد.

هوش مصنوعی: اگر ناله و فریاد من به گوش او نرسد، جای تعجب نیست؛ زیرا باد همیشه در اطراف گلستان می‌وزد.

هوش مصنوعی: انسان‌ها به خاطر او، جان‌هایشان را فدای او می‌کنند؛ آه از لحظه‌ای که آن جوان خوش‌قد و قامت از کنار ما بگذرد.

هوش مصنوعی: عطر زلف تو را یک بار به من ببخش تا دیگر در اندوه آن عمرم هدر نرود.

هوش مصنوعی: زمانی بر من می‌گذرد و چشمانم در حیرت است که چه بگویم و چه چیزهایی در ذهنم می‌گذرد.

هوش مصنوعی: اگر من هزاران سپر از صبر برای مقابله با تیر چشمان او به جلو بگذارم، باز هم آن تیر خواهد آمد و من را از جان گذر خواهد داد.

هوش مصنوعی: تا کی این آتش دل به جوش می‌آید و اشک‌هایم سرازیر می‌شوند و سیل احساسات از وجودم بیرون می‌ریزد؟

هوش مصنوعی: پس از شب جدایی، صبح زیبایی و شکوهی نمایان می‌شود و هر درد و دلشکستگی آسان خواهد شد.