شمارهٔ ۱۳۵

هوش مصنوعی: چشم زیبای تو هر لحظه مرا مورد هدف قرار می‌دهد و به مانند تیرهایی که شلیک می‌شود، هر بار از سوی تو به من صدمه می‌زند.

هوش مصنوعی: هر بار که با نگاهت به من اشاره می‌کنی، من در انتظارم که ببینم تا کی باز هم تیر عشقت را به سوی دلم پرتاب خواهی کرد.

هوش مصنوعی: این دل دیوانه که به زنجیر تو عادت کرده است، از این به بعد چگونه می‌تواند به زنجیری دیگر عادت کند؟

هوش مصنوعی: تو از من خواستی که جانم را در راهت فدای کنم، اما غیر از این، تقصیری از من نیست که اتفاقی دیگر افتاده باشد.

هوش مصنوعی: هر یک از دوستان به نوعی به درمان درد و غم من پرداخته‌اند و هر کدام روش خاص خود را دارند.

هوش مصنوعی: به لطف و کوشش دوستانم، به خوبی و خوشی نخواهم رسید؛ چون تقدیری دیگر برای ما از ابتدا نوشته شده است.

هوش مصنوعی: هرگاه که با تدبیر دیگران این مشکل حل نشود، معنا دارد که باید تدبیر دیگری اندیشید. در واقع، چاره‌ای جز تغییر راهکار وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ای مطرب خوشخوان، فقط غزل‌های جلال را نخوان، چون شعر شورانگیز او اثری متفاوت و خاص دارد.