شمارهٔ ۶۶

هوش مصنوعی: تا کی باید دل در جستجوی تو در این دنیا سرگردان باشد؟ آن قدر بی‌سر و پا شده‌ام که مانند حلقه‌ای در هر درگاهی می‌چرخم.

هوش مصنوعی: جان من همچون شمعی است که از دوری لب شیرینت می‌گرید، و این اشک‌ها باعث می‌شود که نورم بیشتر شود.

هوش مصنوعی: تصویر زیبایی از چهره تو در دل من وجود دارد، به همان شکلی که چهره ماه در آیینه منعکس می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی به یاد لب‌ها و دندان‌های تو می‌افتم، اشک‌های چشمانم مانند لعل و جواهر می‌شوند.

هوش مصنوعی: قد و قامت تو بسیار زیبا و بلند است؛ اگر به آغوشم درآیی، بخت و شانس من هم به مانند قد تو راست و درست خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر ذره‌ای از آبی که از دهان تو می‌ریزد به زمین بیفتد، خاک با نعمت لبخند تو تبدیل به چشمه کوثر می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر برای دوری تو رنج بکشم و سختی‌ها را تحمل کنم، شاید این زحمت‌ها باعث شود که به وصال تو دست یابم.

هوش مصنوعی: عشق پنهان نمی‌تواند وجود داشته باشد، زیرا غیرممکن است که آتش در دل سوخته‌ای پنهان بماند.

هوش مصنوعی: هر که به خاطر عشق تو دچار غم و اندوه شود، ناخواسته و بدون اختیار، از پا درمی‌آید؛ چون جلال و عظمت تو به قدری است که هیچ‌کس نمی‌تواند در برابرش تاب بیاورد.