شمارهٔ ۳۵

هوش مصنوعی: من نمی‌گویم که تو عیبی داری، اما بی‌وفایی تو به اندازه‌ای هست که قابل چشم‌پوشی نیست.

هوش مصنوعی: در جدایی تو نه آرامش دارم و نه خواب می‌بینم، و در عشق تو هیچ خبری از خودم ندارم.

هوش مصنوعی: از نگاه تو که مانند تیر به دل من اصابت کرد، هنوز آن درد و زخم در جانم باقی مانده است.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای هم از جلوی چشمانم دور نیستی، حتی اگر بدنی دور باشی، تصویر و خیالت در ذهنم هست.

هوش مصنوعی: خالی بودن ذهن و دل از فکر و خیالهای بیهوده، به من اجازه می‌دهد تا زندگی را با آرامش بیشتری تجربه کنم. زمانی که هنوز زنده‌ام، باید از عشق و زیبایی‌ها بهره ببرم.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم تصور کنم که در باغ بهشت، گلی زیباتر از صورت تو وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: خداوندی که لباس خوش‌پوشی بر تن دارد و مویی تا کمرش را در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: دل من آرزوی تو را کرد و من هم با کمال میل پاسخ دادم. حالا اگر خواسته دیگری داری، بفرما.

هوش مصنوعی: جلال! هرچند شب جدایی طولانی است، ناراحت نباش چون صبح امیدی در راه است.