شمارهٔ ۹۵

هوش مصنوعی: وقتی شب تمام شد و خورشید طلوع کرد، شانس و آرزوهای من از خواب بیدار شدند.

هوش مصنوعی: وقتی که ماه پنهان شد، دوست من وارد شد. ماه در غروب غرق شد و آفتاب طلوع کرد.

هوش مصنوعی: با وزش نسیم صبا، موهای خوشبو و عطرآگین او به همه جا پخش شد و دنیا پر از بوی خوش مشک گردید.

هوش مصنوعی: باد شرق گلی خوشبو را از باغ چید و پرتوهای خورشید از ابرها به زمین رسید.

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه نشنیده‌ام که گلی از دل بنفشه شکفته باشد و هیچ‌گاه هم ماه را ندیده‌ام که با چهره‌اش پنهان بیاید.

هوش مصنوعی: مردم چشمم به خاطر اشک‌هایی که ریخت، دیگر نمی‌تواند آب بیاورد و به جای آن خون از مژه‌هایم جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمک زدن او سبب آشفتگی‌ام شد، وقتی لبش را بوسیدم. نگاهی به ماجرا کن، که از شراب، حالش دوباره دگرگون شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که عمر من به پایان می‌رسید، دلش به من فرصتی داد، اما از شتاب و عجله‌ام، پایم به سنگی برخورد کرد.