شمارهٔ ۱۴۲

هوش مصنوعی: خطی که بر چهره زیبا و گلنار مانند او نقش بسته، مانند سبز شدن دامن یک باغ پر از گل است.

هوش مصنوعی: آن کسی که به خاطر زیبایی‌های مویش، جهان را تاریک می‌کرد، اکنون که رفته است، از این پس خطی که از او باقی می‌ماند، مانند دیوار سبز خواهد شد.

هوش مصنوعی: باغ پر از سبزه و سرسبزی شده و برای چشمش زیباست. بگذارید باغی درست کنند تا او گاهی از آن دیدن کند و حالش بهتر شود.

هوش مصنوعی: در آغاز، وقتی که هنرمند طرح و نقش زیبایی را خلق می‌کرد، گویی به طور ناگهانی خطایی کرد و باعث شد که رنگ سبز به وجود بیاید.

هوش مصنوعی: شانس به خاطر زلف او به من نزدیک شد و نگاه من بر روی خطی که بر چهره‌اش نقش بسته بود، متمرکز شد. تقدیر تاریک و بی‌تحرک خوابیده بود، در حالی که خوشبختی و سعادت در حال شکوفا شدن بود.

هوش مصنوعی: اگر بر بلندای قامت او باغی از زیبایی سبز شود، با وجودی که گل‌های سرخ بر درخت سرو هستند، اما بدون شک آن درخت هم سبز خواهد شد.

هوش مصنوعی: در این فصل که به خاطر زیبایی چهره و جذابیت او، گل لاله از شدت احساساتش به خون می‌نشیند و دامن کوه‌ها هم به رنگ سبز درآمده است.

هوش مصنوعی: بیا برخیز و باهم از شادی و لذت زندگی بهره‌مند شویم، چون بدون ما بهار می‌آید و باغ‌ها پر از سبزی می‌شوند.

هوش مصنوعی: هر صبح، صدای آه من به آسمان می‌رود و دنیای زیرین را پاک و شفاف می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ام به خاطر اشک‌های سرخ و زرد تغییر نمی‌کند، پس طوطی با منقار سبزش چگونه می‌تواند از رنگ خود فاصله بگیرد؟

هوش مصنوعی: جز در باغ شعر که پر از گل‌های خوشبوست، من هیچ قطعه‌ای در دنیای شعر را زیباتر از آثار خودم ندیدم.