شمارهٔ ۱۳۹

هوش مصنوعی: گلی از چهره‌اش به زمین افتاد و سپس صدای بلبلان خسته به گوش رسید.

هوش مصنوعی: هر کس که در آغاز آفرینش، عقل و درک او گرفته شده، تا روز قیامت نمی‌تواند به هوش و درک خود بازگردد.

هوش مصنوعی: در حالت سکون و آرامش، ارتباط من با دنیای مادی و دلبستگی‌هایم از دستم رفت و حالا مجدداً به سمت میخانه و فروشنده شراب در حال گردش هستم.

هوش مصنوعی: هر روز صبح که از نوشیدن شراب پشیمان می‌شوم، می‌بینم که شب دوباره نوشیدم و مست شدم.

هوش مصنوعی: در خواب دیشب، موهای او را به دست داشتم و نسیمی خوشبو از دوش او به من می‌رسید.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که عشق و محبت، مانند شرابی است که برای دلیری و شجاعت حلال و پاک است. در واقع، از دستان دوست، انسان هیچ زهر و ضرری را احساس نمی‌کند و هر آنچه را که بخورد، شیرین و دلپذیر است. این یعنی عشق می‌تواند هر تلخی را به شیرینی تبدیل کند.

هوش مصنوعی: در دوری و جدایی، ناله و شکایت فایده‌ای ندارد، چرا که وقتی گل برود، بلبل هم دیگر نمی‌تواند بخواند و ساکت می‌شود.

هوش مصنوعی: از بند زلف او آزاد شدم، اما او گره دیگری برایم باز کرد و من به یک حلقه گوش تبدیل شدم.

هوش مصنوعی: پس از گذشت هزار سال وقتی که نام لبانت را بر زبان بیاورند، خون در تنم به جوش می‌آید و احساس شگفتی و شرف در وجودم زنده می‌شود.