خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

شمس مغربی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : خورشید رخت چو گشت پیدا

شمارهٔ ۲ : ز روی ذات بر افکن نقاب اسما را

شمارهٔ ۳ : بیاور ساقی آن جام صفا را

شمارهٔ ۴ : ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا‏

شمارهٔ ۵ : چه مهر بود که بسرشت دوست در گل ما

شمارهٔ ۶ : ورای مطلب هر طالب است مطلب ما

شمارهٔ ۷ : به‌دست خویش چهل صبح بامداد الست

شمارهٔ ۸ : هیچ دانی که کیستیم و شما

شمارهٔ ۹ : بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما را

شمارهٔ ۱۰ : بیا بر چشم عاشق کن تجلی روی زیبارا

شمارهٔ ۱۱ : ای بلبل جان چونی اندر قفس تن‌ها

شمارهٔ ۱۲ : چون تافت بر دل من پرتو جمال حبیب

شمارهٔ ۱۳ : ای کرده متجلی رخت از دیده هر خوب

شمارهٔ ۱۴ : مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراب

شمارهٔ ۱۵ : ای صفات بیکران تو طلسم گنج ذات

شمارهٔ ۱۶ : ای روی تو مهر و کَون ذرات

شمارهٔ ۱۷ : ای صفاتت حجاب چهره ذات

شمارهٔ ۱۸ : ای کائنات ذات ترا مظهر صفات

شمارهٔ ۱۹ : ای از دو جهان نهان عیان کیست

شمارهٔ ۲۰ : ور هزاران جام گوناگون شرابی بیش نیست

شمارهٔ ۲۱ : مهر سر گشته کافتاب کجاست

شمارهٔ ۲۲ : اگر ز روی براندازد او نقاب صفات

شمارهٔ ۲۳ : ساقی باقی که جانم مست اوست

شمارهٔ ۲۴ : چنان مستم چنان مستم چنان مست

شمارهٔ ۲۵ : آنچه مطلوب دل و جان است ابا جان و دلست

شمارهٔ ۲۶ : دلی که آینه روی شاهد ذات است

شمارهٔ ۲۷ : بیار ساقی از آن می که هست آب حیات

شمارهٔ ۲۸ : دل غرقه انوار جمالی و جلالی است

شمارهٔ ۲۹ : هیچکس را اینچنین یاری که ما را هست نیست

شمارهٔ ۳۰ : با تو است آن یار دائم وز تو یک دم دور نیست

شمارهٔ ۳۱ : هیچ میدانی که عالم از کجاست

شمارهٔ ۳۲ : بر آب حیات تو جهان همچو حیاتی است

شمارهٔ ۳۳ : انکه او دیده جان و دل و نور بصر است

شمارهٔ ۳۴ : حسن روی هر پریرویی ز حسن روی اوست

شمارهٔ ۳۵ : بیدل و دلدار نتوانم نشست

شمارهٔ ۳۶ : چون رُخَت را هر زمان حُسن و جمالی دیگر است

شمارهٔ ۳۷ : صفا و روشنی کاندرون خانه ماست

شمارهٔ ۳۸ : آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین است

شمارهٔ ۳۹ : هرآنکه طالب آنحضرت است مطلوب است

شمارهٔ ۴۰ : گذشت عهد نبوت و رسید دور ولایت

شمارهٔ ۴۱ : مرا دلیست کا او را نه انتهاست و نه غایت

شمارهٔ ۴۲ : چو باده چشم تو خوده است دل خراب چراست

شمارهٔ ۴۳ : با منست آنکس که بودم طالب او با منست

شمارهٔ ۴۴ : آنکه او در هر لباسی شد عیان پیداست کیست

شمارهٔ ۴۵ : از دهانش بسخن جز اثری نتوان یافت

شمارهٔ ۴۶ : نهان پیر تو خویش آفتاب رخت

شمارهٔ ۴۷ : دل شد اندر پیچ و تاب حلقه گیسوی اوست

شمارهٔ ۴۸ : ریخت خونم که این شراب من است

شمارهٔ ۴۹ : آنکس که دیده در طلب او مسافر است

شمارهٔ ۵۰ : این جوش که از میکده برخاست چه جوش است

شمارهٔ ۵۱ : آنچه جان گفت به دل باز نمی‌یارم گفت

شمارهٔ ۵۲ : این کرد پریچهره ندانم که چه کرد است

شمارهٔ ۵۳ : بیار ساقی باقی بریز بر من حادث

شمارهٔ ۵۴ : چو بحر نامتناهیست دایما موّاج

شمارهٔ ۵۵ : سحرگهی که موذن بفالق الاصباح

شمارهٔ ۵۶ : صبح ظهور دم زد و عالم پدید شد

شمارهٔ ۵۷ : گوهری از موج بحر بیکران آمد پدید

شمارهٔ ۵۸ : از جنبش بحر قدم برخاست موجی بی عدد

شمارهٔ ۵۹ : ساختی از عین خود غیری که عالم این بود

شمارهٔ ۶۰ : بیرون دوید باز ز خلوتگه وجود

شمارهٔ ۶۱ : هر زمان خورشید او از مشرقی سر بر کند

شمارهٔ ۶۲ : بتم باهر سری هر سو سروکار دگر دارد

شمارهٔ ۶۳ : تا که خورشید من از مشرق جان پیدا شد

شمارهٔ ۶۴ : پا ز حد خویش بیرون نمیباید نهاد

شمارهٔ ۶۵ : نشان و نام مرا روزگار کی داند

شمارهٔ ۶۶ : دل ما هر نفسی مشرب دیگر دارد

شمارهٔ ۶۷ : مَهَت هر لحظه از کو می‌نماید

شمارهٔ ۶۸ : دل همه دیده شد و دیده همه دل گردید

شمارهٔ ۶۹ : دلی نداشتم آنهم که بود، یار ببرد

شمارهٔ ۷۰ : ز قدت سرو بستان آفریدند

شمارهٔ ۷۱ : از جنبش این دریا هر موج که برخیزد

شمارهٔ ۷۲ : شاه بتان ماه رخان عرب رسید

شمارهٔ ۷۳ : جانم از پرتو روی چنان می‌گردد

شمارهٔ ۷۴ : مرا بفقر و فنا افتخار میباشد

شمارهٔ ۷۵ : رخت هر دم جمالی مینماید

شمارهٔ ۷۶ : رخت گرچه چو خورشید فلک مستور می‌باشد

شمارهٔ ۷۷ : چون عکس رخ دوست در آینه عیان شد

شمارهٔ ۷۸ : دلی که با رخ زلف تو همنشین باشد

شمارهٔ ۷۹ : بی نقاب آن جمال نتوان دید

شمارهٔ ۸۰ : نهان بصورت اغیار یار پیدا شد

شمارهٔ ۸۱ : دلی دارم که در روی غم نگنجد

شمارهٔ ۸۲ : مست ساقی خبر از حام و سبوئی دارد

شمارهٔ ۸۳ : اگر ز جانب ما ذلت و نیاز نباشد

شمارهٔ ۸۴ : مرا دلیست که در وی بغیر دوست نگنجد

شمارهٔ ۸۵ : رخ زیبای تو را آینه ای میباید

شمارهٔ ۸۶ : ز دریا موج گوناگون برآمد

شمارهٔ ۸۷ : می حدیثی از لب ساقی روایت می کند

شمارهٔ ۸۸ : سلطان، سرِ تخت شهی کرد تنزّل

شمارهٔ ۸۹ : بی پرتو رخسار تو پیدا نتوان شد

شمارهٔ ۹۰ : دل من هر نفسی از تو تجلّی طلبد

شمارهٔ ۹۱ : دل از بند من بیدل رها شد

شمارهٔ ۹۲ : ایجمال تو در جهان مشهور

شمارهٔ ۹۳ : مینماید هر زمانی روئی از ابرویی دگر

شمارهٔ ۹۴ : از سوادالوجه فی الدارین اگر داری خبر

شمارهٔ ۹۵ : دیده سرگردان و نور دیده دایم در نظر

شمارهٔ ۹۶ : ای حسن ترا دیده ما گشته به دیدار

شمارهٔ ۹۷ : میفرستد هر زمانی دوست پیغامی دگر

شمارهٔ ۹۸ : اندر آمد ز در خلوت ما یار سحر

شمارهٔ ۹۹ : ای آخر هر اول و ای اول هر آخر

شمارهٔ ۱۰۰ : نخست دیده طلب کن پس آنگهی دیدار

شمارهٔ ۱۰۱ : نیست پنهان حق ز چشم مردمان و حق شناس

شمارهٔ ۱۰۲ : میکند بر دل تجلی مهر رویش هر نفس

شمارهٔ ۱۰۳ : طریق مدرسه و رسم خانقاه مپرس

شمارهٔ ۱۰۴ : دلا گر دیده ای داری بیا بگشا بدیدارش

شمارهٔ ۱۰۵ : دل من آیینه تست مصفا دارش

شمارهٔ ۱۰۶ : مرا ز من بستان دلبرا بجذبه خویش

شمارهٔ ۱۰۷ : او چون فکند خویش تو خود را میفکنش

شمارهٔ ۱۰۸ : مرا از رویِ هر دلبر، تجلّی می‌کند رویش

شمارهٔ ۱۰۹ : نقشی به بست دلبر من بر مثال خویش

شمارهٔ ۱۱۰ : تا شراب عشق از جام ازل کردیم نوش

شمارهٔ ۱۱۱ : بیا که کرده ام از نقش غیر آینه پاک

شمارهٔ ۱۱۲ : تویی خلاصهٔ ارکانِ اَنجُم و افلاک

شمارهٔ ۱۱۳ : نظرت فی رمقی نظره فصا ز فداک

شمارهٔ ۱۱۴ : بر دل ریشم لبت دارد بسی حق نمک

شمارهٔ ۱۱۵ : زهی ساکن شده در خانه دل

شمارهٔ ۱۱۶ : اگرچه پادشه عالمم گدای توام

شمارهٔ ۱۱۷ : ما سالها مقیم در یار بوده ایم

شمارهٔ ۱۱۸ : ما جام جهان نمای ذاتیم

شمارهٔ ۱۱۹ : هر سو که دویدیم همه سوی تو دیدیم

شمارهٔ ۱۲۰ : تا مهر تو دیدیم، ز ذرّات گذشتیم

شمارهٔ ۱۲۱ : بر دو عالم پادشاهی میکنم

شمارهٔ ۱۲۲ : از خانقه و صومعه و مدرسه رستیم

شمارهٔ ۱۲۳ : ما مست و خراب چشم یاریم

شمارهٔ ۱۲۴ : گه از روی تو مجموعم گه از زلفت پریشانم

شمارهٔ ۱۲۵ : ز چشم مست ساقی من ‌‌‌‌‌خرابم

شمارهٔ ۱۲۶ : معنی حسن تو در صورت جان میبینم

شمارهٔ ۱۲۷ : ما از میان خلق کناری گرفته ایم

شمارهٔ ۱۲۸ : یار تا من هستم از خود با خبر نگذاردم

شمارهٔ ۱۲۹ : من که در صورت خوبان همه او می‌بینم

شمارهٔ ۱۳۰ : منم که روی ترا بی‌نقاب می‌بینم

شمارهٔ ۱۳۱ : ما از ازل مقامر و خمار آمدیم

شمارهٔ ۱۳۲ : دیده وام گشته از تو برویت نگرم

شمارهٔ ۱۳۳ : صنما هر نفسی در گذرت می‌بینم

شمارهٔ ۱۳۴ : گه چو چنگم و گاه چو نی بنوازم

شمارهٔ ۱۳۵ : دلبری دارم که در فرمان او باشد دلم

شمارهٔ ۱۳۶ : ای روی تو در حجاب کَونین

شمارهٔ ۱۳۷ : ای نهان در ذات پاکت ذات کَون

شمارهٔ ۱۳۸ : ار رخت پنهان بنور خویشتن

شمارهٔ ۱۳۹ : خود پرستی پیشه دارد روز و شب

شمارهٔ ۱۴۰ : ز چشم من توئی در جمال خود نگران

شمارهٔ ۱۴۱ : کو جذبه که آن بستاند مرا از من

شمارهٔ ۱۴۲ : دلی دارم که باشد جای جانان

شمارهٔ ۱۴۳ : گنج های بینهایت یافتم در کنج جان

شمارهٔ ۱۴۴ : ایدوست بیا بر نظر ما نظری کن

شمارهٔ ۱۴۵ : قطره ائی از قعر دریا دم مزن

شمارهٔ ۱۴۶ : چه ساقی است که مست مدام اوست جهان

شمارهٔ ۱۴۷ : ایدل اینجا کوی جانان است از جان دم مزن

شمارهٔ ۱۴۸ : پیش و قد ریش از سر و گلستان دم مزن

شمارهٔ ۱۴۹ : بیا ز چهره خوبان جمال خود را ببین

شمارهٔ ۱۵۰ : گفتمش خواهم که بینم مر ترا ای نازنین

شمارهٔ ۱۵۱ : ای همه صفات من آینه صفات تو

شمارهٔ ۱۵۲ : هیچکسی به خویشتن ره نبرد به سوی او

شمارهٔ ۱۵۳ : آنکه عمری در پی او می‌دویدم سو‌ به سو

شمارهٔ ۱۵۴ : صفت و شکل و دهانش بزبان هیچ مگو

شمارهٔ ۱۵۵ : عشق من حسن ترا درخور اگر هست بگو

شمارهٔ ۱۵۶ : بیا دلا به کجا خورده‌ای شراب بگو

شمارهٔ ۱۵۷ : آن مرغ بلند آشیانه

شمارهٔ ۱۵۸ : آن که خود را مینماید در رخ خوبان چو ماه

شمارهٔ ۱۵۹ : لب ساقی مرا هم نقل و هم جام است و هم باده

شمارهٔ ۱۶۰ : منم ز یار نگارین خود جدا مانده

شمارهٔ ۱۶۱ : ای در پس هر لباس و پرده

شمارهٔ ۱۶۲ : آغاز مشتریست ببازار آمده

شمارهٔ ۱۶۳ : مرا آن لبت خندان تازه

شمارهٔ ۱۶۴ : آنچه میدانم از آن یار بگویم یا نه

شمارهٔ ۱۶۵ : ز چشم من چو تو ناظر به حسن خویشتننی

شمارهٔ ۱۶۶ : چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلی

شمارهٔ ۱۶۷ : زد حلقه دوش بر دل ما یار معنوی

شمارهٔ ۱۶۸ : سبو بشکن که آبی‌، نی سبویی

شمارهٔ ۱۶۹ : پیش شیران دعوی شیری مکن چون روبهی

شمارهٔ ۱۷۰ : ای دیده بگو از چه سبب مست و خرابی

شمارهٔ ۱۷۱ : دارد نشان یارم هر دلبری و یاری

شمارهٔ ۱۷۲ : تو نگارا به لطافت همگی جان و دلی

شمارهٔ ۱۷۳ : جنون فوق عایات الجنونی

شمارهٔ ۱۷۴ : مرا به خلوت جان دلبریست پنهانی

شمارهٔ ۱۷۵ : چو نیست چشم دلت تا جمال او بینی

شمارهٔ ۱۷۶ : چه باده است که مست است میفروش از وی

شمارهٔ ۱۷۷ : تو میخواهی که تا تنها تو باشی

شمارهٔ ۱۷۸ : تا تو اندر مراتب عددی

شمارهٔ ۱۷۹ : رخ دلدار را نقاب توئی

شمارهٔ ۱۸۰ : شهدتُ فیک جمالاً فنيتُ فیه بِذاتي

شمارهٔ ۱۸۱ : دوش ان صنم بیگانه‌وش بگذشت بر من چون پری

شمارهٔ ۱۸۲ : چه باشد اگر زانکه تو گاه گاهی

شمارهٔ ۱۸۳ : ای حسن تو در آیینه صورا و معنی

شمارهٔ ۱۸۴ : تو ز مائی ولی ما را ندانی

شمارهٔ ۱۸۵ : ای آفتاب رویت هرسو فکنده تابی

شمارهٔ ۱۸۶ : منم مست از لب ساقی نه از می

شمارهٔ ۱۸۷ : ای هر نفس تافته بر دل ز‌ تو نوری

شمارهٔ ۱۸۸ : صنما چرا نقاب از رخ خود نمیگشائی

شمارهٔ ۱۸۹ : ای درخشان ز رخت مهر سپهر عالی

شمارهٔ ۱۹۰ : آنکه جان یابم از از انفاس خوشش هر نفسی

شمارهٔ ۱۹۱ : ترا که دیده نباشد نظر چگونه کنی

شمارهٔ ۱۹۲ : دلا چرا تو چنین بیقرار و مضطربی