شمارهٔ ۹۸

هوش مصنوعی: یار سحر در خلوت ما وارد شد و گفت که هیچ کس نباید از ورود من خبر داشته باشد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که از تو چه نشانی می‌توانم بگیرم؟ او پاسخ داد: زمانی که هیچ نشانی از تو در این دو دنیا باقی نماند.

هوش مصنوعی: به او گفتم که چشمان من توانایی دیدن زیبایی‌های تو را دارند. او پاسخ داد که بله، اما زمانی که چشمان تو را ببینم، نور بیناییم را از دست می‌دهم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که نمی‌توانم به تو حتی برای لحظه‌ای نگاه کنم، او جواب داد: بله، وقتی تمام وجود تو تبدیل به نگریستن شود.

هوش مصنوعی: به او گفتم که آیا می‌توان به تو نزدیک شد؟ او پاسخ داد: فقط کسی می‌تواند به من نزدیک شود که از خودخواهی‌هایش بگذرد و خود را کنار بگذارد.

هوش مصنوعی: من به او گفتم که من چه هستم و تو چه کسی هستی و جهان چه معنایی دارد. او پاسخ داد که من دانه‌ای هستم و تو ثمره‌ای از آن، و این جهان درختی است که ما در آن نقش داریم.

هوش مصنوعی: روی من مانند دریایی است که به تجلی و ظهور نیاز دارد، اما مظهر پاکی در این دنیا وجود ندارد که از او پاک‌تر باشد.

هوش مصنوعی: به او گفتم اگر شایسته‌ات هست بگو تا من هم بدانم، اما او در جواب گفت که برای من مناسب نیست که به تو بگویم.