شمارهٔ ۱۸۵

هوش مصنوعی: ای خورشید زیبای تو که نور خود را در هر سو منتشر کرده‌ای، و از نوری که از عشق تو می‌تابد، هر ذره‌ای درخشان شده است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به اندازه‌ی تو ارزش چهره‌ات را نمی‌فهمد. هر لحظه با ظاهری متفاوت در لباس و نقابی پنهان می‌شوی.

هوش مصنوعی: ساقی و شراب هر دو یکی هستند، پس چرا مستی در هر جا وجود دارد؟ علت این مستی از چیزی دیگر است.

هوش مصنوعی: دست تو در گل ما یعنی تو دستت را در زمین ما گذاشتی، و مهر و محبت تو در دل ماست. نوری که در تاریکی می‌تابد، گنجی است که در وضعیتی خراب و ناپایدار پیدا می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که هیچ‌کس جز تو در این دنیا نیست که بتوانی از او سوالی بپرسی و او به تو پاسخی بدهد.

هوش مصنوعی: در آینه نگاه کردم و تصویر تو را دیدم. هر لحظه به خودم می‌نگرم و احساس می‌کنم که در حال سرزنش خودم هستم.

هوش مصنوعی: او هر ساعت با تصویر خودش صحبت می‌کرد و در هر لحظه با نفس خود، گفتگویی داشت.

هوش مصنوعی: ای خورشید تابان در سمت مغرب، به خودت نگاه کن، چرا که تصویر تو و زیبایی‌ات در دل من روشن است.