شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: تو که در ذات پاکت پنهان هستی و وجودی، ظهور نورت در آینه وجود می‌تابد.

هوش مصنوعی: مدتی طولانی، زمان بدون تو برایم سخت و نگران‌کننده بود، اما اکنون همیشه با تو خوش می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: روز و شب را بی‌هیچ استراحتی سپری می‌کردی و هر لحظه به دنبال خواسته‌ها و آرزوهای خود می‌رفتی.

هوش مصنوعی: در تمام حالات وجودت، هم از نظر وصف و هم از نظر ذات، به شدت در حال زوال و محو بودی.

هوش مصنوعی: علم تو به گونه‌ای است که در آن وجودت از بین رفته و در لحظاتی، خود را محو و ناپدید کرده‌ای. در لحظات دیگر، با تأکید بر وجود و هستی‌ات، به اثبات خودت پرداخته‌ای.

هوش مصنوعی: چشم تو به گونه‌ای می‌بیند که همه چیز را به وضوح می‌شناسد، زمانی که به عمیق‌ترین جوانب وجود نگاه می‌کنی.

هوش مصنوعی: وجود جهان به ذات خود به وجودی نیاز دارد، پس از سر لطف و مهربانی، نیازهای این جهان را برآورده می‌سازد.

هوش مصنوعی: ای محبوب، زیبایی تو به خاطر ظهور و شکل و ساختار و تظاهر هستی است.

هوش مصنوعی: او از جیب موسی بیرون آمده و در مکان مقدس گفته است: "پروردگارا، خود را به من نشان بده."

هوش مصنوعی: سلطان ناگهان ظاهر شد و سپاه و نشانه‌های وجود را به سمت صحرا فرستاد.

هوش مصنوعی: طلوع آفتاب چهره تو باعث شده است که همه ذرات هستی نمایان شوند.

هوش مصنوعی: به خاطر درخشش نور چهره‌ات، ستاره‌ای درخشان شده که در دل تاریکی‌های جهان می‌درخشد.

هوش مصنوعی: چشم من به رازهای ویژگی‌های ذات تو نگاهی دارد مانند غربتی که در کتاب آفرینش وجود دارد.