شمارهٔ ۹۲

هوش مصنوعی: زیبایی تو در جهان شناخته شده است، اما از دیدگاه انسان‌ها و جان‌ها پنهان مانده است.

هوش مصنوعی: نور صورت تو به همه جا تابیده، اما به دلیل جذبه‌ات، نگاه‌ها از تو فاصله گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: در جایی جز گرما، چگونه می‌توان به روشنی خورشید روشنی چشم کور را درک کرد؟

هوش مصنوعی: هرچند که خورشید به خوبی دیده می‌شود، اما مور توانایی دیدن آن را ندارد.

هوش مصنوعی: تو می‌توانی مرا ببینی، اما همزمان من هم ناظر هستم و هم خودت، هدفی که به دنبالش هستی.

هوش مصنوعی: مدتی بر این باور بودم که من در حال یاد کردن از تو هستم و تو مورد توجه منی.

هوش مصنوعی: من اکنون به طور قطعی می‌دانم که تنها تو هستی که یاد می‌شوی و شکرانه‌ات به جا آورده می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که زیبایی و نور چهره‌ات بر عالم تابید، اجزای جهان را نمایان ساخت.

هوش مصنوعی: عکس زلف و چهره‌ات در جهان سبب شد که هم کفر و هم دین، هم ظلمت و هم نور به وجود بیایند و به نوعی وجود تو روشنایی و مایه پیدا شدن این تضادهاست.

هوش مصنوعی: لب‌های شیرین او و چشم‌های فتانش، در دنیا دیوانه‌وار می‌نگرند و توجه‌ها را جلب می‌کنند.

هوش مصنوعی: یک فرد غربی همواره با زیبایی لب و چشمانش در دنیا مست و سرمست است.