شمارهٔ ۱۳۳

هوش مصنوعی: هر لحظه که از کنار تو می‌گذرم، جلوه تو را در دل و چشمانم حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: هرچقدر هم که جلوه‌گری کنی و خودت را نشان بدهی، در هر لحظه تو را به شکلی متفاوت و جدید می‌بینم.

هوش مصنوعی: هرچند که از خانه‌ات بیرون نمی‌روی، اما همواره تو را در سفرهای خودم مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: در آسمان دل و در فضای روح، گاه مانند خورشید درخشانی و گاه مانند ماه روشنایی می‌بخشی.

هوش مصنوعی: همیشه از شدت نمایانی‌ام در حال پنهان شدن هستم، اگرچه نورانیت من از ماه و خورشید هم بیشتر است.

هوش مصنوعی: هرگز از نظرت دور نیستم، حتی اگر در دید تو نباشم. چون همیشه با چهره‌های زیبا و در لباس‌های مختلف به خیال تو می‌آیم و تو را می‌بینم.

هوش مصنوعی: تو نور چشم منی، هرچند که از دید من پنهانی؛ زیرا مانند نور چشمانت، در دل من مشاهده‌ات می‌کنم.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم تو را توصیف کنم در حالی که در تمام وجودت زیبایی‌ها و لطافت‌های ملکوتی و آسمانی نهفته است، اما همچنان با ظاهرت انسانی زندگی می‌کنی.