شمارهٔ ۱۳۲

هوش مصنوعی: چشمانم گرفتار زیبایی تو شده و به تو خیره مانده‌ام، چون به راستی به دیدار تو شایسته نبودم.

هوش مصنوعی: هر لحظه که تو را می‌بینم، جلوه و شکلی تازه و متفاوت داری. به همین خاطر، هر بار وقتی به تو نگاه می‌کنم، طعم و احساسی جدید از عشق را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو از دید چشمانم به خودت نگران هستی، زیرا تو لکه‌ی نور و روشنایی چشمان من هستی.

هوش مصنوعی: هر کسی که بدون نشانه و علامت شود، به او پی می‌برند. اما من که هنوز نشانه‌ای پیدا نکردم، نمی‌توانم او را بشناسم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که من وجود دارم، از تو نشانه‌ای نمی‌بینم. کاش در این دو جهان، هیچ نشانی از من نبود.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم در کوی تو پرواز کنم، چرا که تا زمانی که اقبال تو به من نرسد، بال و پر من نخواهد بود.

هوش مصنوعی: عطر دلربای تو با نسیم صبحگاهی می‌آید، به همین دلیل نفس‌های صبحگاه، جان تازه‌ای را به مردگان می‌بخشد.

هوش مصنوعی: محبوب در صبح زود با ناز و زیبایی بر دل ما گذشت و گفت: وقتی که با زیبایی از کنار تو می‌گذرم، چه حسی را در دل تو به وجود می‌آورم.

هوش مصنوعی: آینه دل را از آلودگی‌های دو جهان پاک کردم، به طوری که همیشه در آن نگاه می‌کنم.