شمارهٔ ۱۲۶

هوش مصنوعی: من زیبایی‌های تو را در وجود خودم احساس می‌کنم و همچنان تصویر چهره‌ات را در جهان و در هر آنچه که می‌بینم به وضوح مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: من دفتر زیبایی‌های معشوقان را می‌بینم و در هر صفحه‌اش، نام و نشانی از تو را مشاهده می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر بار که به نگاه تو فکر می‌کنم، از هر جنبه‌ای که بنگرم، زیبایی چهره‌ات را می‌بینم و همه چیز را به خاطر آن زیبایی تحت تأثیر قرار می‌دهم.

هوش مصنوعی: هرچند که از چشم دیگران پنهان می‌شوی، اما من در سراغت از دید آنها خبری دارم.

هوش مصنوعی: من هر لحظه با چشمانم وامدار نور تو هستم، تا اگر ممکن باشد، تو را با همان چشمان ببینم.

هوش مصنوعی: من خودم را مانند سایه‌ی تو می‌بینم که در شب و روز همیشه در کنار تو هستم و به صفات تو در حال حرکت و زندگی هستم.

هوش مصنوعی: تو آن‌قدر پنهانی که گاهی از شدت پنهان بودنت، خود را به وضوح نشان می‌دهی.

هوش مصنوعی: تو حقیقتی و در حالی که همه چیز برای من فقط گمان و ظن است، به مدت طولانی است که یقین را در سایه گمان مشهود می‌بینم.

هوش مصنوعی: تو مرا به گونه‌ای می‌بینی که گویی از خودم جدا هستم و در درونم می‌نگری، در حالی که من می‌بینم تو دردی عمیق و سنگین داری.