شمارهٔ ۹۵

هوش مصنوعی: چشم من به جستجوی زیبایی‌هاست و همواره نوری که در دل دارم، در نظر من است. اما با وجود این، از آن زیبایی و حقیقت غافل هستم.

هوش مصنوعی: هرچند که دنیا را با چشم محبت مشاهده می‌کند، اما آن نور چشم همیشه از نظر پنهان است.

هوش مصنوعی: دل مانند کویی است که سرگردان و غافل است، زیرا او تحت تأثیر خم و پیچ زلف دوست قرار گرفته و در آنجا جا خوش کرده است.

هوش مصنوعی: هیچ دلی در میدان عشق زلف او نمی‌تواند آزاد باشد، زیرا وقتی می‌گویی که دل تو در این میدان می‌چرخد، انگار گویی پسر جوانی در این بازی در حال حرکت است.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم که دنیا چیست یا خودم چه کسی هستم، و همچنین نمی‌فهمم این عقل، نفس، جسم و حرکت افلاک و خورشید و ماه چه معنایی دارند.

هوش مصنوعی: با وجود تمام شلوغی‌ها و حرکات و نورها و ویژگی‌های بی‌خبری که از آسمان دارند، ماه را از خورشید و خورشید را از یکدیگر نمی‌شناسند.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی معشوقان را به وضوح ببینی، ابتدا باید خود را خالص و پاک بگردانی، سپس در درون خود نگاهی بیندازی.

هوش مصنوعی: برای دیدن زیبایی دوست، باید در درون خودت صفا و خلوص را بیابی، زیرا تو همچون آیینه‌ای هستی که چهره‌ی محبوب در آن دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که خواسته تو از خودت جدا نیست، از این پس باید در درون خودت سفر کنی تا به آنچه که می‌خواهی برسی.