خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ - (ناکامل) : .............

شمارهٔ ۲ : دیده پر خون شد به دل دیگر نمی‌دانم چه شد

شمارهٔ ۳ : بی‌شوق تو کی واقف اسرار توان بود

شمارهٔ ۴ : عاشقی را بنا نباید کرد

شمارهٔ ۵ : ماهی که لب نوشش خاصیت جان دارد

شمارهٔ ۶ : هر چند تماشا ز غرورش نتوان کرد

شمارهٔ ۷ : دردمندان تو از درد دوا یافته‌اند

شمارهٔ ۸ : مژده ای دل پیک جانان می‌رسد

شمارهٔ ۹ : روزی که فلک در خم چوگان تو گردد

شمارهٔ ۱۰ : جلوه‌ای از قامتش تا دل تمنا می‌کند

شمارهٔ ۱۱ : خوش آن که صبح نظر بر رخ تو باز کند

شمارهٔ ۱۲ : مرا هر دم به کویت شوق دل ناچار می‌آرد

شمارهٔ ۱۳ : مژده ای دل که یار می‌آید

شمارهٔ ۱۴ : شب در نظرم بود که آن ماه برآمد

شمارهٔ ۱۵ : نه تنها فارغم کرد از جهان درد

شمارهٔ ۱۶ : هر کجا صبر از دلی آن زلف کافرکیش برد

شمارهٔ ۱۷ : هر که را روزی لطف تو رعایت نکند

شمارهٔ ۱۸ : بهار آمد که گلشن بوی آن گل‌پیرهن گیرد

شمارهٔ ۱۹ : روز عید آن شوخ اگر جولان کند

شمارهٔ ۲۰ : یک‌رنگ تو را کج دل و ابلق نتوان کرد

شمارهٔ ۲۱ : با ژنده‌‌ای توان ساخت زرتار اگر نباشد

شمارهٔ ۲۲ : دولت آن است که یارم ز در لطف در آید

شمارهٔ ۲۳ : مه‌وشان دیوانه‌ام با جام بی‌غش کرده‌اند

شمارهٔ ۲۴ : با تبسم تا لبش تمهید احسان می‌کند

شمارهٔ ۲۵ : مرا که با لب او نوبت سخن نرسد

شمارهٔ ۲۶ : تا چند آب حسرتم از چشم تر چکد

شمارهٔ ۲۷ : به یاد روی توام سال و ماه می‌گذرد

شمارهٔ ۲۸ : تا جمالت شمع این کاشانه شد

شمارهٔ ۲۹ : چه آتش بود در پیمانه کردند

شمارهٔ ۳۰ : خوبان اگر به حسن و صباحت فرشته‌اند

شمارهٔ ۳۱ : هر که آید به در میکده دیوانه کنند

شمارهٔ ۳۲ : فروغ همت خم را نه ساغر نه سبو دارد

شمارهٔ ۳۳ : آن زمان کاین فتنه‌ها در عالم ارواح بود

شمارهٔ ۳۴ : جمال تو را ماه تابنده شد

شمارهٔ ۳۵ : وقت آن شد کز دلم صبح سعادت سر زند

شمارهٔ ۳۶ : عاشقان در دل شب چشم تری بگشایند

شمارهٔ ۳۷ : عندلیبی در گلستان ناله مستانه کرد

شمارهٔ ۳۸ : خوش آن که تو را جوید و آزار تو بیند

شمارهٔ ۳۹ : غمزه‌ات ناوک‌فشانی می‌کند

شمارهٔ ۴۰ : کی بود قاصدم از پیش تو ممنون برسد

شمارهٔ ۴۱ : آن زمان بهره ز نقل و می و جامت باشد

شمارهٔ ۴۲ : مژده ای دل که بهار آمد و گل پیدا شد

شمارهٔ ۴۳ : غم زلفت پریشان در دل دیوانه می‌گردد

شمارهٔ ۴۴ : خوش آن که لبش جز به لب جام نباشد

شمارهٔ ۴۵ : وقت آن است که در بزم جمت یاد کنند

شمارهٔ ۴۶ : گر تیرگی بصر نباشد

شمارهٔ ۴۷ : اشک عاشق بر رخش چون سیم و زر دارد نمود

شمارهٔ ۴۸ : آتشی دارد اضطراب سپند

شمارهٔ ۴۹ : معشوق مگو وفا ندارد

شمارهٔ ۵۰ : ای دل هوس وصل بتان تا کی و تا چند

شمارهٔ ۵۱ : مستان که دل بجز می و ساغر نبسته‌اند

شمارهٔ ۵۲ : جمال یار که تاب نگاه خود دارد

شمارهٔ ۵۳ : یا رب دلم از درد تو بی‌کار نگردد

شمارهٔ ۵۴ : کلبه احزان من بزم وصال تو باد

شمارهٔ ۵۵ : ساقیا روی بهار تو مبارک باشد

شمارهٔ ۵۶ : امشب که بی‌‌تو شیشه دمی جلوه‌ساز بود

شمارهٔ ۵۷ : پیشم نشسته بود و مدارش به ناز بود

شمارهٔ ۵۸ : کام دل غیر از کجا بدهد

شمارهٔ ۵۹ : ای خوش آن ساعت که یارم از سفر پیدا شود

شمارهٔ ۶۰ : کی وعده‌های لعل تو از یاد می‌رود

شمارهٔ ۶۱ : ناله مستانه‌ام بخت مرا هشیار کرد

شمارهٔ ۶۲ : خون افسرده شد آن دل که به قاتل نرسید

شمارهٔ ۶۳ : حرفی به چمن از غم آن نوش‌لب افتاد

شمارهٔ ۶۴ : شبی در انتظار صبح بودم ماه پیدا شد

شمارهٔ ۶۵ : دل گواهی می‌دهد البته یارم می‌رسد

شمارهٔ ۶۶ : ظاهر از بنده حرفی با تو پنهان گفته‌اند

شمارهٔ ۶۷ : باز راهم به در خانه خمار افتاد

شمارهٔ ۶۸ : مژده ای دل که فلانی ز سفر می‌آید

شمارهٔ ۶۹ : شکر که ایام غم رفت و به پایان رسید

شمارهٔ ۷۰ : آنان که به فکر اعتبارند

شمارهٔ ۷۱ : سینه صافان ز غمت چشم تری یافته‌اند

شمارهٔ ۷۲ : تا به کی منتظران چشم به راه اندازند

شمارهٔ ۷۳ : ساقی بیا که غنچه دل با تو وا شود

شمارهٔ ۷۴ : از تماشای جمالت باغ رضوان ساختند

شمارهٔ ۷۵ : لب لعل تو کار باده کند

شمارهٔ ۷۶ : مژده ای دل که صف لشکر غم بر هم خورد

شمارهٔ ۷۷ : سایه‌بان فتح و نصرت بال اقبال تو باد

شمارهٔ ۷۸ : بشنو از من سخنی کز غمت آزاد کند

شمارهٔ ۷۹ : عقل چون مشغول خود شد شهر و زندان ساختند

شمارهٔ ۸۰ : هیچ دل معشوق ما را رام نتوانست کرد

شمارهٔ ۸۱ : حسن تا دارد از حیا تعویذ

شمارهٔ ۸۲ : عمری اگر چه از من بی‌دل رمید یار

شمارهٔ ۸۳ : ساقیا آن آب گلناری بیار

شمارهٔ ۸۴ : در پیش اختیار تو ما را چه اختیار

شمارهٔ ۸۵ : شبی به دیر مغانم فتاد راه نظر

شمارهٔ ۸۶ : عشق دریایی‌ست من چون موج در وی بی‌قرار

شمارهٔ ۸۷ : بردی دل ما بتا نگه دار

شمارهٔ ۸۸ : حسن خوبان را حیا باید نگه‌بان ای پسر

شمارهٔ ۸۹ : آهوی فیض را نکند بوالهوس شکار

شمارهٔ ۹۰ : کمند زلف کجت کرده ما را تسخیر

شمارهٔ ۹۱ : در سرم نیست به جز سر تو سودای دگر

شمارهٔ ۹۲ : دل از کف داده را یار اندکی نامهربان بهتر

شمارهٔ ۹۳ : دشنام دوست خوش‌تر از حرف خوش‌تر غیر

شمارهٔ ۹۴ : رفت اگر مجنون از این صحرا به هامون دگر

شمارهٔ ۹۵ : زهی به حسن و ملامت ز دل‌بران ممتاز

شمارهٔ ۹۶ : بده ساقی شراب ناب تبریز

شمارهٔ ۹۷ : سحرگهان که مؤذن برآورد آواز

شمارهٔ ۹۸ : مژده وصلم صبا آورد و گریانم هنوز

شمارهٔ ۹۹ : صبح شد ساقی بده جامی که باز

شمارهٔ ۱۰۰ : بار در اشتیاق روی نیاز

شمارهٔ ۱۰۱ : مه ندیدم به این صفا هرگز

شمارهٔ ۱۰۲ : مستان شود به خانه زاین آشیانه ساز

شمارهٔ ۱۰۳ : بنال ای عندلیب ناله‌پرداز

شمارهٔ ۱۰۴ : ایا زآن نوش‌خندهٔ عشوه‌پرداز

شمارهٔ ۱۰۵ : بشنو این نکته که محکوم تو باشد همه چیز

شمارهٔ ۱۰۶ : صیقل مرأت دل صهبای گلفام است و بس

شمارهٔ ۱۰۷ : ای پسر اهل وفا را بشناس

شمارهٔ ۱۰۸ : از خم زلف کمندافکن مترس

شمارهٔ ۱۰۹ : ز هر چه در نظر آید مرا جمالت بس

شمارهٔ ۱۱۰ : به فکر نرگست افتاده نرگس

شمارهٔ ۱۱۱ : بیار ساقی از آن آفت خمار و عبوس

شمارهٔ ۱۱۲ : دل‌ربایی که به جز لطف نباشد کارش

شمارهٔ ۱۱۳ : تا دلم را کند سرای خودش

شمارهٔ ۱۱۴ : آن را که به می‌خانه دل راه دهندش

شمارهٔ ۱۱۵ : گویمت پندی همه گوش و تمام ادراک باش

شمارهٔ ۱۱۶ : خوشا تبریز و فیض صبح و شامش

شمارهٔ ۱۱۷ : اگر تو طالب عیشی همیشه عاشق باش

شمارهٔ ۱۱۸ : با خدا گر واگذاری کار خویش

شمارهٔ ۱۱۹ : خرم آن گلبن همیشه بهار

شمارهٔ ۱۲۰ : آمد رسول یار و شدیم از جفا خلاص

شمارهٔ ۱۲۱ : ساقی بیا که جوش زد از لاله‌زار فیض

شمارهٔ ۱۲۲ : صبح‌دم چون شود هوا فیاض

شمارهٔ ۱۲۳ : بر گرد لاله‌زار جمالت دمیده خط

شمارهٔ ۱۲۴ : برگ بنفشه بر ورق لاله چیده خط

شمارهٔ ۱۲۵ : خواهی شکفته نوش کنی جام اختلاط

شمارهٔ ۱۲۶ : کاری به جز گناه نداریم یا حفیظ

شمارهٔ ۱۲۷ : ما حشمت و سپاه نداریم یا حفیظ

شمارهٔ ۱۲۸ : تا شدم در آتش عشقت گدازان هم‌چو شمع

شمارهٔ ۱۲۹ - (ناکامل) : عارضت را نقاب کرده شعاع

شمارهٔ ۱۳۰ - (ناکامل) : ............

شمارهٔ ۱۳۱ : ساقیا فصل بهار است و هوای گشت باغ

شمارهٔ ۱۳۲ : صبح‌دم چون خسرو خاور کشد تیغ از غلاف

شمارهٔ ۱۳۳ : سر نپیچم دامنش هر چند دیر آید به کف

شمارهٔ ۱۳۴ : سر مه دیده شد از آمدنت کرد طریق

شمارهٔ ۱۳۵ : از باغ کفر و اسلام یک میوه چیده عاشق

شمارهٔ ۱۳۶ : می بنوش از عقده های عقل بی‌حاصل چه باک

شمارهٔ ۱۳۷ : پرگذشتم به تماشا که ز انسان و ملک

شمارهٔ ۱۳۸ : بایدم شد در آستان تو خاک

شمارهٔ ۱۳۹ : صحیفه‌ایست به انشای کاتبان ازل

شمارهٔ ۱۴۰ : ساقی بیار جامی زآن کیمیای اقبال

شمارهٔ ۱۴۱ : لطف لعلت کرده بر جان‌ها سبیل

شمارهٔ ۱۴۲ : بنوش باده عشرت به دولت و اقبال

شمارهٔ ۱۴۳ : ساقی بده آن ساغر خورشید شمایل

شمارهٔ ۱۴۴ : عشق ساقی شد می بی‌غش زدیم

شمارهٔ ۱۴۵ : روزگاری شد که من دردی‌کش می‌خانه‌ام

شمارهٔ ۱۴۶ : یار از ما جان و ما از یار ساغر خواستیم

شمارهٔ ۱۴۷ : به یادت صبح بر گلشن گذشتم

شمارهٔ ۱۴۸ : سرویی به قامت تو در اشرف ندیده‌ام

شمارهٔ ۱۴۹ : از رقیبم گر شنیدی توبه از می کرده‌ام

شمارهٔ ۱۵۰ : جامی بده که از دل و جانت دعا کنیم

شمارهٔ ۱۵۱ : قدح زمرد و می لعل و دست ساقی‌سیم

شمارهٔ ۱۵۲ : بهار آمد چرا بی‌باده باشیم

شمارهٔ ۱۵۳ : دارم به سر که خدمت پیر مغان کنم

شمارهٔ ۱۵۴ : کار خود را ما به لطف کارساز انداختیم

شمارهٔ ۱۵۵ : صبح است و نموده جمالم

شمارهٔ ۱۵۶ : چون جام باده کوی مغان است مسکنم

شمارهٔ ۱۵۷ : کی رو دهد که با تو شبی گفت‌وگو کنم

شمارهٔ ۱۵۸ : من که دردی‌کش و بی‌ساخته و بی‌باکم

شمارهٔ ۱۵۹ : ز هر شأن و شوکت بس این عزتم

شمارهٔ ۱۶۰ : ساغری گر ز لب لعل تو دریوزه کنم

شمارهٔ ۱۶۱ : من به این در نه پی نعمت و ناز آمده‌ام

شمارهٔ ۱۶۲ : زاهد مگو که مست شراب دو ساله‌ام

شمارهٔ ۱۶۳ : مستیم و گنه‌کار و به جز آه نداریم

شمارهٔ ۱۶۴ : ز بحرین نظر گنج گهر در آستین دارم

شمارهٔ ۱۶۵ : ای سراپا ناز قربانت شوم

شمارهٔ ۱۶۶ : ما به این در ز پی برگ و نوا آمده‌ایم

شمارهٔ ۱۶۷ : دارد به سر هوای رخت آفتاب هم

شمارهٔ ۱۶۸ : توبه کردم که دگر توبه ز صهبا نکنم

شمارهٔ ۱۶۹ : دل داده‌ایم و تحفه دردی گرفته‌ایم

شمارهٔ ۱۷۰ : ما تن به عیش مفت و مسلم نمی‌دهیم

شمارهٔ ۱۷۱ : تا پای همت می‌رود از آرزو رم می‌کنم

شمارهٔ ۱۷۲ : از دامن خود دست کشیدیم و گذشتیم

شمارهٔ ۱۷۳ : من از آن کلاه همت که طرف بر شکستم

شمارهٔ ۱۷۴ : دگر رفتم که در می‌خانه باشم

شمارهٔ ۱۷۵ : هر زمان از خون دل جام شرابی می‌زنم

شمارهٔ ۱۷۶ : پیمانه‌کش و رند و خراباتی و مستیم

شمارهٔ ۱۷۷ : به صد آشفتگی چون موج هر سو بی‌قرار افتم

شمارهٔ ۱۷۸ : چشم تر آخر به رویش بی‌نقاب انداختیم

شمارهٔ ۱۷۹ : از ریا طرفی نبستم ترک عادت می‌کنم

شمارهٔ ۱۸۰ : چه غم دارم غم دل‌دار دارم

شمارهٔ ۱۸۱ : ای دل بیا که مژده وصلی شنیده‌ام

شمارهٔ ۱۸۲ : هر کجا مستان به آن سرو روان برخورده‌ایم

شمارهٔ ۱۸۳ : به خون دیده مکتوبی نگارم

شمارهٔ ۱۸۴ : کو همت مردانه‌ای تا از تمنا رم کنم

شمارهٔ ۱۸۵ : هر جا ز سر گذشت خود افسانه بسته‌ایم

شمارهٔ ۱۸۶ : گر دیده‌ام غبار و پناهی گرفته‌ام

شمارهٔ ۱۸۷ : خیز تا بر در می‌خانه گذاری بکنیم

شمارهٔ ۱۸۸ : می‌روم تا گریه‌ای در دامن هامون کنم

شمارهٔ ۱۸۹ : آن شب که با خیال لبت غنچه خفته‌ام

شمارهٔ ۱۹۰ : مجنون تو را تا کی روی دگری دیدن

شمارهٔ ۱۹۱ : می‌گفت لیلی روزی به مجنون

شمارهٔ ۱۹۲ : پیش بتان مذمت خورشید و ماه کن

شمارهٔ ۱۹۳ : این که آید یار یا خورشید تابان است این

شمارهٔ ۱۹۴ : آن شب کز آتش می گردد چراغ روشن

شمارهٔ ۱۹۵ : دوست یا رب چه دید باز از من

شمارهٔ ۱۹۶ : دشمنی با ما به حرف دیگران دیگر مکن

شمارهٔ ۱۹۷ : یار دل را بی‌تکلف کرده جای خویشتن‌

شمارهٔ ۱۹۸ : بی‌طمع باش و عافیت‌ها کن

شمارهٔ ۱۹۹ : نیست مرا در نظر جز رخت ای ماه من

شمارهٔ ۲۰۰ : به اصل و نسل مباهات ای پسر کم کن

شمارهٔ ۲۰۱ : ای فلک بردی ز شاهان گر چه تاج از حد برون

شمارهٔ ۲۰۲ : خویش را تند و تلخ زود مکن

شمارهٔ ۲۰۳ : خویش را رسوای شهر و کوچه و بازار کن

شمارهٔ ۲۰۴ : خوشا در جست‌وجویت از پی رنگ قبا گشتن

شمارهٔ ۲۰۵ : سرمکش از سرای درویشان

شمارهٔ ۲۰۶ : باده ناب را تماشا کن

شمارهٔ ۲۰۷ : چشمت که دل از زاهد صد ساله گرفته

شمارهٔ ۲۰۸ : بازم تو غارت خرد و هوش کرده‌ای

شمارهٔ ۲۰۹ : ای روشن از خاک درت چشم جهان‌بین‌ همه

شمارهٔ ۲۱۰ : زنار طعنه خوبی بر آفتاب زده‌

شمارهٔ ۲۱۱ : نه سروت می‌توانم گفت نه ماه

شمارهٔ ۲۱۲ : شده در شیشه ما بی‌تو می ناب گره

شمارهٔ ۲۱۳ : سحر چون رخ نماید آفتاب آهسته آهسته

شمارهٔ ۲۱۴ : رویی‌ست که عالم از تو دیده

شمارهٔ ۲۱۵ : ماهی که کسب نور کند آفتاب از او

شمارهٔ ۲۱۶ : روز عید است روی مه‌وش تو

شمارهٔ ۲۱۷ : نیم جو معتقد طاعت بی‌گریه مشو

شمارهٔ ۲۱۸ : زاهد چه سازم با چشم و ابرو

شمارهٔ ۲۱۹ : ای سر سروقامتان خاک ره نیاز تو

شمارهٔ ۲۲۰ : ای فر و عز و جا عیان از جبین تو

شمارهٔ ۲۲۱ : هاتفم داد مژده‌ای از نو

شمارهٔ ۲۲۲ : دو عالم دو چشم است حیران تو

شمارهٔ ۲۲۳ : ای کنت کنز آیه نقش نگین تو

شمارهٔ ۲۲۴ : ای نه فلک از بحر عطای تو حبابی

شمارهٔ ۲۲۵ : ای آستان قدرت لب‌ریز پادشاهی

شمارهٔ ۲۲۶ : ای مصحف جمال تو از رحمت آیتی

شمارهٔ ۲۲۷ : منظور دل سینه پرنور تو بودی

شمارهٔ ۲۲۸ : از از ورق حسن تو هر حرف کتابی

شمارهٔ ۲۲۹ : سلامی چون نسیم صبح‌گاهی

شمارهٔ ۲۳۰ : ای پادشاه خوبان سوی گدا نگاهی

شمارهٔ ۲۳۱ : ز بس پیچیده‌ام خود را به فکر نازک‌اندامی

شمارهٔ ۲۳۲ : نه با خورشید و این چرخ بازیگر کند بازی

شمارهٔ ۲۳۳ : بیا ساقی که سردی می‌کند دی

شمارهٔ ۲۳۴ : سرگشته و پریشان تا کو به کو نگردی

شمارهٔ ۲۳۵ : یک شیشه از می ناب با یار سیم ساقی

شمارهٔ ۲۳۶ : باز در آتشم ز روی کسی

شمارهٔ ۲۳۷ : ای دل نهفته ناله و افغان چه می‌کنی

شمارهٔ ۲۳۸ : گرت هواست که در دیده‌ای جهان بنمایی

شمارهٔ ۲۳۹ : نیست با ادافهمان حاجت درافشانی

شمارهٔ ۲۴۰ : تا شدم آشنای تنهایی

شمارهٔ ۲۴۱ : در دلم خون جهان جهان کردی

شمارهٔ ۲۴۲ : عیش عیش ما باشد گر تو یار ما باشی

شمارهٔ ۲۴۳ : خرم دلی که در همه حالش نظر کنی

شمارهٔ ۲۴۴ : لَئِن جَلَّت ذَنوبی فی مَقامی

شمارهٔ ۲۴۵ : ای شوخ اضطراب برای چه می‌کنی

شمارهٔ ۲۴۶ : گرفتارم به خال پرفریب و چشم جادویی

شمارهٔ ۲۴۷ : گر از گرد علایق دامن همت برافشانی

شمارهٔ ۲۴۸ : با غمش عیش دو عالم می‌توانی کرد هی

شمارهٔ ۲۴۹ : ساقی بیار جامی زآن آب ارغوانی

شمارهٔ ۲۵۰ : بر دیر مغان گذر نداری

شمارهٔ ۲۵۱ : گل رنگ و رو ببازد گر در چمن درآیی

شمارهٔ ۲۵۲ : حاشا که ماه چارده و شمع خاوری