شمارهٔ ۱۷۵
مجذوب تبریزی
»
دیوان اشعار
»
غزلیات
»
شمارهٔ ۱۷۵
هر زمان از خون دل جام شرابی میزنم
در غم شکرلبی بر آتش آبی میزنم
نیستم پروانه تا خود را به هر آتش زنم
ذرهام لاف وفای آفتابی میزنم
غنچهای میبوسم و یادی ز لعلت میکنم
ساغری مینوشم و فال صوابی میزنم
گوشهای میخواهم و یک شیشه می با مهوشی
بر صف همصحبتان باز انتخابی میزنم
از صبوحی مطلبم خر گریه مستانه نیست
بخت خوابآلود را بر رخ گلابی میزنم
میکنم آواره یک ترکش خدنگ ناله را
ناشکاری با دعای مستجابی میزنم
از تماشای کواکب حیرتم را مطلبیست
با خیال شوخچشمان راه خوابی میزنم
میکنم دل را تسلی با خیال عارضت
آتش پروانهای بر اضطرابی میزنم
این کمالم بس که چون مجذوب در دیر مغان
دم ز خدمتکاری عالیجنابی میزنم
شمارهٔ ۱۷۴: دگر رفتم که در میخانه باشم
شمارهٔ ۱۷۶: پیمانهکش و رند و خراباتی و مستیم
اطلاعات
وزن:
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
قالب شعری:
غزل
منبع اولیه:
امیر لطف زمان
تعداد ابیات:
9
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
