شمارهٔ ۱۱۴
مجذوب تبریزی
»
دیوان اشعار
»
غزلیات
»
شمارهٔ ۱۱۴
آن را که به میخانه دل راه دهندش
با جام جهانبین دل آگاه دهندش
آن دل که به رویش در توفیق گشایند
اول خبر از ملک سحرگاه دهندش
تا قطع تعلق نکند همت عیسی
کی مهر درخشندهتر از ماه دهندش
چون دلق مرقع نشود خاطر درویش
گر مژده تشریف شهنشاه دهندش
دور فلکش دایرهای چند نماید
آن را که نجات از هوس جاه دهندش
افتادگی اول قدمش بر سر جا هست
این رتبه نه با همت کوتاه دهندش
تا یک جهتی نقش جبین است نگین را
اکسیر مراد از نظر شاه دهندش
تا چند کشی آه دل صاف به دست آر
تا مطلب کونین به یک آه دهندش
مجذوب صفت هر که به اخلاص رود راه
توفیق و سلامتروی و راه دهندش
شمارهٔ ۱۱۳: تا دلم را کند سرای خودش
شمارهٔ ۱۱۵: گویمت پندی همه گوش و تمام ادراک باش
اطلاعات
وزن:
مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
قالب شعری:
غزل
منبع اولیه:
امیر لطف زمان
تعداد ابیات:
9
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
