خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

جامی » دیوان اشعار » خاتمة الحیات » غزلیات

شمارهٔ ۱ : انما الله واحد و احد

شمارهٔ ۲ : زهی از دو رخ شاه دنیا و دین

شمارهٔ ۳ : برآمد شاه عشق از طور سینا

شمارهٔ ۴ : عاشقم اما نمی گویم کجا

شمارهٔ ۵ : به اسرار حقیقت نیست جز پیر مغان دانا

شمارهٔ ۶ : هلال الکاس لم تکمل بشمس الراح کملها

شمارهٔ ۷ : الا یا ایها الساقی می آمد حل مشکل‌ها

شمارهٔ ۸ : نات سلمی و لکن لاخ برق من مغانیها

شمارهٔ ۹ : به افسون گر گشایی مهر این لعل شکرخارا

شمارهٔ ۱۰ : بر طرف رخ نهادی آن جعد مشکسا را

شمارهٔ ۱۱ : سر چو ز جیب برزنی جلوه بامداد را

شمارهٔ ۱۲ : کو قاصدی که شرح غم اشتیاق را

شمارهٔ ۱۳ : عارض ز خط آراسته شد نوش لبم را

شمارهٔ ۱۴ : نبرد کعبه ام از خاطر این تمنا را

شمارهٔ ۱۵ : جز هوای وصل تو در سر هوس نبود مرا

شمارهٔ ۱۶ : پاره پاره دل حزین مرا

شمارهٔ ۱۷ : عید شد و عالمی کشته جولان تو را

شمارهٔ ۱۸ : چنان محروم خواهد یار از دیدار خود ما را

شمارهٔ ۱۹ : خار غم بیخ فرو برده در آب و گل ما

شمارهٔ ۲۰ : به سبز خطی یار و سفیدمویی ما

شمارهٔ ۲۱ : ای خسته دل شکسته ما

شمارهٔ ۲۲ : گر در دلم از داغ نوت ماند اثرها

شمارهٔ ۲۳ : هر شبی از تو درین گوشه کاشانه جدا

شمارهٔ ۲۴ : دستم از جور رقیب است ز دامان حبیب

شمارهٔ ۲۵ : زلف معشوق به دست دگران است امشب

شمارهٔ ۲۶ : ای سیه تر دل سنگین تو از روی رقیب

شمارهٔ ۲۷ : ای دل به بوسه بر لب هر نازنین مچسپ

شمارهٔ ۲۸ : زهی فراق تو چون مرگ هادم اللذات

شمارهٔ ۲۹ : پیش قدت دست خدمت بسته هر سروی که هست

شمارهٔ ۳۰ : چو عشق بر دوجهان حرف اتحاد نوشت

شمارهٔ ۳۱ : صبحدم داشتم از غنچه نشکفته شگفت

شمارهٔ ۳۲ : تا کرد جا به گوشم آوازه جمالت

شمارهٔ ۳۳ : ماهی که خاست در شهر از رفتنش قیامت

شمارهٔ ۳۴ : گنج مراد را که بر او قفل ابتلاست

شمارهٔ ۳۵ : روی خوش تو مطلع صبح صباحت است

شمارهٔ ۳۶ : امشب ز شغل شاعریم حال دیگر است

شمارهٔ ۳۷ : آن شاخ گل که تازه بر و سایه پرور است

شمارهٔ ۳۸ : تا آن ذقن ز خط شده گوی معنبر است

شمارهٔ ۳۹ : این کلبه نشیمن نیاز است

شمارهٔ ۴۰ : به ابروان مه من در خم فلک طاق است

شمارهٔ ۴۱ : جهد مل کن که باز عهد گل است

شمارهٔ ۴۲ : چو در طریق ارادت نگار ما دودل است

شمارهٔ ۴۳ : توسنت را رکاب ماه نو است

شمارهٔ ۴۴ : واله عشق تو را تمییز خار از گل کی است

شمارهٔ ۴۵ : بود بهار من آن روز اگرچه فصل دی است

شمارهٔ ۴۶ : ای رشک شاخ طوبی بالای دلربایت

شمارهٔ ۴۷ : رفت آنکه کام خواهم از لعل جانفزایت

شمارهٔ ۴۸ : همانا آیت سجده ست خط از مصحف رویت

شمارهٔ ۴۹ : بلبلا هر شب تو را این ناله های زار چیست

شمارهٔ ۵۰ : حسنت از خط رونق دیگر گرفت

شمارهٔ ۵۱ : ما را به غم تو هیچ کم نیست

شمارهٔ ۵۲ : کهن رواق فلک منزل اقامت نیست

شمارهٔ ۵۳ : رخت خطی به مشک تر نوشته ست

شمارهٔ ۵۴ : دلم نقطه درد افتاده است

شمارهٔ ۵۵ : بیدلی را بلایی افتاده ست

شمارهٔ ۵۶ : از دو چشم تو مست بسیار است

شمارهٔ ۵۷ : خط به گرد رخت درآمده است

شمارهٔ ۵۸ : شیوه عقل از دل دیوانه بیرون کردنیست

شمارهٔ ۵۹ : از تنگهای شکر ناب آن دهن به است

شمارهٔ ۶۰ : به غمزه چشم تو درس ستمگری آموخت

شمارهٔ ۶۱ : آن غمزه زن چو گرد گلستان برآمده ست

شمارهٔ ۶۲ : داد از تو که هیچت روش داد نمانده ست

شمارهٔ ۶۳ : رند دردی کش که با می دارد ایمانی درست

شمارهٔ ۶۴ : نماند جا که تر از ابر دیده ما نیست

شمارهٔ ۶۵ : راهت از دیده رفتنم هوس است

شمارهٔ ۶۶ : ای خوش آن عاشق که با یار خود است

شمارهٔ ۶۷ : خیال لعل لبت با صفای سینه خوش است

شمارهٔ ۶۸ : چو نقشبند ازل نخل دلربای تو بست

شمارهٔ ۶۹ : منم که دعوی عشق تو رسم و راه من است

شمارهٔ ۷۰ : طالب علم نظر شو خود جز این تحصیل چیست

شمارهٔ ۷۱ : باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

شمارهٔ ۷۲ : آن چه نور است که از وادی بطحا برخاست

شمارهٔ ۷۳ : جز مرغ غمت کرده به دل خانه کسی نیست

شمارهٔ ۷۴ : ساقیا دور فلک منشور عید آورده است

شمارهٔ ۷۵ : تا کی از شوق لبت تشنه جگر خواهم زیست

شمارهٔ ۷۶ : مه که از خجلت آن شمع شکرلب بگریخت

شمارهٔ ۷۷ : منجم می کند از ماه و خور بحث

شمارهٔ ۷۸ : آن مه که یافت امشب ازو عیش ما رواج

شمارهٔ ۷۹ : ز لعلت آن ز وی قدر شکر هیچ،

شمارهٔ ۸۰ : بر آفتاب سلسلهٔ پرشکن مپیچ

شمارهٔ ۸۱ : سر درگلیم تن شبم آمد به گوش روح

شمارهٔ ۸۲ : ای صیقل جبین تو داده جلای روح

شمارهٔ ۸۳ : نهاده سر به رخت زلف عنبرین گستاخ

شمارهٔ ۸۴ : قامتت نیزه و رخسار تو ای عشوه پسند

شمارهٔ ۸۵ : باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

شمارهٔ ۸۶ : زهی جمال تو خورشید آسمان شهود

شمارهٔ ۸۷ : سر زلفت گره بر کار من زد

شمارهٔ ۸۸ : چو می دم با لب جانان من زد

شمارهٔ ۸۹ : سحرگاهان که از باد صبا بوی بهاران زد

شمارهٔ ۹۰ : نظاره جمال تو بیهوشی آورد

شمارهٔ ۹۱ : خط تو خضر را به سیه پوشی آورد

شمارهٔ ۹۲ : غمت از دل به رخم اشک جگرگون آرد

شمارهٔ ۹۳ : دل که در باغ ز هر گل غم یارش گیرد

شمارهٔ ۹۴ : خوشا بادی که ره سوی تو گیرد

شمارهٔ ۹۵ : لبت دل دزد و من از وی شکر دزد

شمارهٔ ۹۶ : رقیب کیست که بوسه به خاک پات دهد

شمارهٔ ۹۷ : آمد نسیم و رایحه مشکبار داد

شمارهٔ ۹۸ : در دیار مصر اگر یوسف رخی پیدا شود

شمارهٔ ۹۹ : تیر مژگان کان دو چشم خوابناک انداختند

شمارهٔ ۱۰۰ : دلم ز هجر رخت رو به کلبه غم کرد

شمارهٔ ۱۰۱ : نرگس آسا چو سر از خاک بدر خواهم کرد

شمارهٔ ۱۰۲ : عشرت خسرو و شیرین سحرم یاد آید

شمارهٔ ۱۰۳ : شبم ز مرغ چمن این نوا به گوش آمد

شمارهٔ ۱۰۴ : خطت از لعل آتشگون برآمد

شمارهٔ ۱۰۵ : به بزم گل ز لبت جام را چو کام بر آمد

شمارهٔ ۱۰۶ : یار به کف ساغر شراب درآمد

شمارهٔ ۱۰۷ : رخنه ز غم در دل خراب درآمد

شمارهٔ ۱۰۸ : گهی که از درم آن ترک شوخ شنگ درآید

شمارهٔ ۱۰۹ : هر آفتاب که از مطلع جمال برآید

شمارهٔ ۱۱۰ : پریوشی که به رخ رسم دلبری داند

شمارهٔ ۱۱۱ : دلم به ماه تمام از رخت عبارت کرد

شمارهٔ ۱۱۲ : ای خوش آنان که خم طره یاری گیرند

شمارهٔ ۱۱۳ : باده چون بی غش و ساقی چو پریوش باشد

شمارهٔ ۱۱۴ : سفر خوش است اگر یار همسفر باشد

شمارهٔ ۱۱۵ : ز بس آه غمت زین جان آتشناک خواهم زد

شمارهٔ ۱۱۶ : چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیرد

شمارهٔ ۱۱۷ : چون صبا شانه درآن طره خم در خم زد

شمارهٔ ۱۱۸ : هر شیشه می با تو چو در محفلم افتد

شمارهٔ ۱۱۹ : به باغ لاله و گل رونق بهارانند

شمارهٔ ۱۲۰ : صبحدم دردکشان نقب به میخانه زدند

شمارهٔ ۱۲۱ : آن که تیغ مهر او در سینه صد چاکم زند

شمارهٔ ۱۲۲ : دل دید لبت وز دو جهان بی خبر افتاد

شمارهٔ ۱۲۳ : برهنگان چمن باز سبزپوش شدند

شمارهٔ ۱۲۴ : چو رند خط به حریفان دردخواره نویسد

شمارهٔ ۱۲۵ : خوبرویان جهان رسم وفا نشناسند

شمارهٔ ۱۲۶ : بر دل عاشق چو زخم از نشتر خاری رسد

شمارهٔ ۱۲۷ : دوستان از ناله زارم صدایی بشنوید

شمارهٔ ۱۲۸ : منم امروز حریف قدح آشامی چند

شمارهٔ ۱۲۹ : چو خندان جام می کام از لب لعل تو بردارد

شمارهٔ ۱۳۰ : گر روی بی تو مرا داغ جگر تازه شود

شمارهٔ ۱۳۱ : چون رسوم شاهی از دور فلک بنیاد شد

شمارهٔ ۱۳۲ : دي چو به بوستان تو را جا به کنار آب شد

شمارهٔ ۱۳۳ : بر سر از چتر مرصع سایه ات می گستردند

شمارهٔ ۱۳۴ : ز آب حیات مشک خطا را سرشته‌اند

شمارهٔ ۱۳۵ : اشکم به گلو گر ره فریاد نبندد

شمارهٔ ۱۳۶ : بر لبم تا نفسی می رود و می آید

شمارهٔ ۱۳۷ : چو یار زلف معنبر نبندد و نگشاید

شمارهٔ ۱۳۸ : حیفم آید ز خدنگ تو که بر خاک افتد

شمارهٔ ۱۳۹ : دل خون و جگر پرخون بار دگرم شب شد

شمارهٔ ۱۴۰ : عاشقان از خطت چو یاد کنند

شمارهٔ ۱۴۱ : از سرو قدت کج نظران را چه گشاید

شمارهٔ ۱۴۲ : هر شبم بی تو به صد غم بگذرد

شمارهٔ ۱۴۳ : کی بود کی که شب محنت من روز شود

شمارهٔ ۱۴۴ : از تنت گر قبا گشاده شود

شمارهٔ ۱۴۵ : رخت که بر مه رخشان خطی ز نیل کشید

شمارهٔ ۱۴۶ : مدت رفتن آن مه به سفر دیر کشید

شمارهٔ ۱۴۷ : کس رخت را چو گل نظاره نکرد

شمارهٔ ۱۴۸ : چون قدح کز شراب پر گردد

شمارهٔ ۱۴۹ : داغ هجرم لب خشک از مژه تر می‌سازد

شمارهٔ ۱۵۰ : دلم از رشک صبا می لرزد

شمارهٔ ۱۵۱ : رخ نمودی صفا همین باشد

شمارهٔ ۱۵۲ : دل تو غیر جفا نپسندد

شمارهٔ ۱۵۳ : مست چشمت شراب را چه کند

شمارهٔ ۱۵۴ : زان بت آزری خبر که دهد

شمارهٔ ۱۵۵ : ز ایام خرمی نفس دیگرم نماند

شمارهٔ ۱۵۶ : چو از تن تیر تو جان را بدزدد

شمارهٔ ۱۵۷ : ماهی چو رخت فلک ندارد

شمارهٔ ۱۵۸ : معاشران چو می لعل در پیاله کنند

شمارهٔ ۱۵۹ : با تو یکجا نمی توانم بود

شمارهٔ ۱۶۰ : زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رود

شمارهٔ ۱۶۱ : دل باز سراسیمه سیمین ذقنی شد

شمارهٔ ۱۶۲ : مرا بر نوک مژگان بس که خون دل جگر بندد

شمارهٔ ۱۶۳ : سرت ز عارضه دهر دردمند مباد

شمارهٔ ۱۶۴ : بیا که قاصد فرخنده پی ز راه رسید

شمارهٔ ۱۶۵ : گریه تلخ من از خنده آن لب نگرید

شمارهٔ ۱۶۶ : خشتی که روز مرگ مرا زیر سر نهند

شمارهٔ ۱۶۷ : رقم می زد قلم وصف لب لعل تو بر کاغذ

شمارهٔ ۱۶۸ : قدت سرویست جانا سایه پرور

شمارهٔ ۱۶۹ : عید شد و اندر کنار و بوسه با هم هر دو یار

شمارهٔ ۱۷۰ : ای به نظاره کرده رو موکب ماه من نگر

شمارهٔ ۱۷۱ : گر کنی سایه ام ای سرو خرامان بر سر

شمارهٔ ۱۷۲ : به رخسار و جبین و روی و عارض بردی ای دلبر

شمارهٔ ۱۷۳ : فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روز

شمارهٔ ۱۷۴ : ندارم دریغ از غمت هیچ چیز

شمارهٔ ۱۷۵ : من به خون غرق و لب لعل تو در خنده هنوز

شمارهٔ ۱۷۶ : آید به برم چون تو نگاری نه و هرگز

شمارهٔ ۱۷۷ : در لطف بود گل ز تو افزون نه و هرگز

شمارهٔ ۱۷۸ : یا به شمشیر جفا در جگرم چاک انداز

شمارهٔ ۱۷۹ : آن سرو ناز کیست نهاده کلاه کژ

شمارهٔ ۱۸۰ : چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

شمارهٔ ۱۸۱ : خنده ای زد لب تو بر من گریان که مپرس

شمارهٔ ۱۸۲ : منم امروز و حالتی که مپرس

شمارهٔ ۱۸۳ : دل سپردم به دلبری که مپرس

شمارهٔ ۱۸۴ : لطافت لب او بین و از زلال مپرس

شمارهٔ ۱۸۵ : تیر باران رسد از قوس قزح بر نرگس

شمارهٔ ۱۸۶ : تا به چشمت شده در ناز برابر نرگس

شمارهٔ ۱۸۷ : مشو فریفته حسن صورت ای درویش

شمارهٔ ۱۸۸ : آشیان می سازد از خس بلبل بی صبر و هوش

شمارهٔ ۱۸۹ : چون نهفتی آن دو رخ بگشا لب خندان خویش

شمارهٔ ۱۹۰ : نگار من که باشد خانه از کوی وفا دورش

شمارهٔ ۱۹۱ : خوشا منازل سلمی و ربع و اطلالش

شمارهٔ ۱۹۲ : خط عنبرین بر شکر مکش

شمارهٔ ۱۹۳ : دم زد دل از سر غمت از سرزنش خون کردمش

شمارهٔ ۱۹۴ : ای چو گلبرگ طری عارض زیبای تو خوش

شمارهٔ ۱۹۵ : ای به سرم دمبدم تیغ جفای تو خوش

شمارهٔ ۱۹۶ : نازنینا یک شبی با عاشقان دمساز باش

شمارهٔ ۱۹۷ : چمن کامسال بینی ناامید از فیض بارانش

شمارهٔ ۱۹۸ : نه به لطف از ستم دوست توان یافت خلاص

شمارهٔ ۱۹۹ : چو خوش دمیده تو را خط به گرد آن عارض

شمارهٔ ۲۰۰ : چون نسخه جمال تو خالی‌ست از غلط

شمارهٔ ۲۰۱ : دلم که بی تو ز هیچ آرزو ندارد حظ

شمارهٔ ۲۰۲ : زآتش عشقت علم زد رشته جانم چو شمع

شمارهٔ ۲۰۳ : عمرها آن که به سویم گذری داشت دریغ

شمارهٔ ۲۰۴ : کجا شد آنکه ز بغداد مستقر سلف

شمارهٔ ۲۰۵ : صوفی شهر آن به انواع فضایل متصف

شمارهٔ ۲۰۶ : حشمت میفروش بین بر در او ز هر طرف

شمارهٔ ۲۰۷ : شب نهان آن مستم از بالای سر بگذشت حیف

شمارهٔ ۲۰۸ : دنت منازل من کنت منه بالاشواق

شمارهٔ ۲۰۹ : به خود گمان من آن بود در بدایت عشق

شمارهٔ ۲۱۰ : بیا ساقی بیار آن باده پاک

شمارهٔ ۲۱۱ : مراست بی رخ تو شادیی به غم نزدیک

شمارهٔ ۲۱۲ : شکر آمد ز خنده تو به تنگ

شمارهٔ ۲۱۳ : از در بسته و دیوار بلند تو به تنگ

شمارهٔ ۲۱۴ : هرکس آرد دامن صلحت به چنگ

شمارهٔ ۲۱۵ : مصطفایی به صفای دو رخ و لعل تو آل

شمارهٔ ۲۱۶ : بیا که فصل بهار است و محتسب معزول

شمارهٔ ۲۱۷ : در دهانت شک است و آن دو سه خال

شمارهٔ ۲۱۸ : قد بدا الصبح علی اسعد فال

شمارهٔ ۲۱۹ : ای پای دل ز زلفت در عنبرین سلاسل

شمارهٔ ۲۲۰ : شراب لعل بده ساقیا که یک دو سه دم

شمارهٔ ۲۲۱ : دور از توام افتاده بر بستر درد و غم

شمارهٔ ۲۲۲ : ای تنت سیم و بر و ساعد و بازو همه سیم

شمارهٔ ۲۲۳ : گاهی که کشی تیغ نهم گردن تسلیم

شمارهٔ ۲۲۴ : بیا کز روی ساقی وقت گل برقع براندازیم

شمارهٔ ۲۲۵ : ما به راه طلب وصل تو نعل افکندیم

شمارهٔ ۲۲۶ : رخصتم ده که سر زلف سیاهت گیرم

شمارهٔ ۲۲۷ : سحر به گوشه محراب زاریی کردم

شمارهٔ ۲۲۸ : من آن نیم که ز تو دست دارم و بروم

شمارهٔ ۲۲۹ : دیده پر نم ز غم زمزم و بطحا دارم

شمارهٔ ۲۳۰ : چون من بی صبر و دل خواهم که آن رو بنگرم

شمارهٔ ۲۳۱ : زان نرنجم که ز خود کرده گرانت بینم

شمارهٔ ۲۳۲ : ای پیک دوست پیش آ کت دست و پا ببوسم

شمارهٔ ۲۳۳ : ندیدم از دو چشمت شوختر چشم

شمارهٔ ۲۳۴ : به ترک عاشقی ای پندگو مده پندم

شمارهٔ ۲۳۵ : یاد آن روزی که با خوبان سری می‌داشتم

شمارهٔ ۲۳۶ : طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلم

شمارهٔ ۲۳۷ : ای زده نوبت غمت ناله صبحگاهیم

شمارهٔ ۲۳۸ : شب از گریه چندان گهر سفته ام

شمارهٔ ۲۳۹ : به روز وصل پیاپی نمای دیدارم

شمارهٔ ۲۴۰ : کیم من که وصلت تمنا کنم

شمارهٔ ۲۴۱ : ز سیلی غمت از دیده خون همی بارم

شمارهٔ ۲۴۲ : نوازشنامه ای آورد باد از حضرت جانان

شمارهٔ ۲۴۳ : تو نازنین جوانی و من پیر ناتوان

شمارهٔ ۲۴۴ : دانی که چیست بر رخم این اشک لاله گون

شمارهٔ ۲۴۵ : خدایا به آن سرو نازم رسان

شمارهٔ ۲۴۶ : به بستان می‌گذر وز چهره گل‌ها را خجل می‌کن

شمارهٔ ۲۴۷ : نگارا ز درماندگان یاد می کن

شمارهٔ ۲۴۸ : نگارا شبی همنشین باش با من

شمارهٔ ۲۴۹ : بیا ای شهره در عشقت به شهر حسن مشهوران

شمارهٔ ۲۵۰ : تیغ مژگان را به خون عشقبازان تیز کن

شمارهٔ ۲۵۱ : هرگز ندیدم رسم حبیبان

شمارهٔ ۲۵۲ : ساغر مه نو باشد خالی شده مپسند آن

شمارهٔ ۲۵۳ : ای در دهن تنگت جلاب شکر پنهان

شمارهٔ ۲۵۴ : ریزد شکر لبت به خط سبز در سخن

شمارهٔ ۲۵۵ : بود خیال تو یارم چه یار بهتر ازین

شمارهٔ ۲۵۶ : دلاکرشمه آن شاه نازنینان بین

شمارهٔ ۲۵۷ : ای تو را روی وفا با دگران

شمارهٔ ۲۵۸ : خواهم ای گل که ز شوق تو بگریم چندان

شمارهٔ ۲۵۹ : شدم به صحبت پیر مغان سحرگاهان

شمارهٔ ۲۶۰ : خوش آنکه در چمن ای نازنین تو باشی و من

شمارهٔ ۲۶۱ : عجب در عربده‌ست امروز با من ترک مست من

شمارهٔ ۲۶۲ : چه کاریست خوش دل به جانان سپردن

شمارهٔ ۲۶۳ : ای ماه که می نپرسی از من

شمارهٔ ۲۶۴ : زلفت که رفت رونق مشک سیاه ازو

شمارهٔ ۲۶۵ : شد وقت گل به باده مرا طیلسان گرو

شمارهٔ ۲۶۶ : ای شده روی زمین زیر زمینم بی تو

شمارهٔ ۲۶۷ : ای ترک نازنین بشکن گوشه کلاه

شمارهٔ ۲۶۸ : بر رخت گل گل که تأثیر شراب انداخته

شمارهٔ ۲۶۹ : بود جمله لطف آن زنخدان ساده

شمارهٔ ۲۷۰ : بر سر کویت ز من خشک استخوانی مانده

شمارهٔ ۲۷۱ : بیا ساقی که شد با می پرستان عهد گل تازه

شمارهٔ ۲۷۲ : ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

شمارهٔ ۲۷۳ : حلقه زلف را گشاد مده

شمارهٔ ۲۷۴ : تو پریرویی و عالم ز تو پر دیوانه

شمارهٔ ۲۷۵ : ای ز چشمم اشک خونین ریخته

شمارهٔ ۲۷۶ : یار زلف دوتا به هم بسته

شمارهٔ ۲۷۷ : گر هر حرام بودی چون باده مست کاره

شمارهٔ ۲۷۸ : دلا بین ز توبه به کارم گره

شمارهٔ ۲۷۹ : ای سر کوی تو اقلیم بلا

شمارهٔ ۲۸۰ : از صومعه آن به که به میخانه بری پی

شمارهٔ ۲۸۱ : ای آن که گرد مه ز خط مشکین هلالی بسته‌ای

شمارهٔ ۲۸۲ : گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

شمارهٔ ۲۸۳ : چه عجب بود ز تو ای پسر که به حال ما نظری کنی

شمارهٔ ۲۸۴ : با این همه کین با من بیدل که تو داری

شمارهٔ ۲۸۵ : یار شد شهرگرد و هر جایی

شمارهٔ ۲۸۶ : به شب فروخته رو خانهٔ که می‌پرسی

شمارهٔ ۲۸۷ : ای که افسانه این دیدهٔ تر می‌پرسی

شمارهٔ ۲۸۸ : به سوی خویش مرا رخصت گذر ندهی

شمارهٔ ۲۸۹ : شنیده ام که ز من یاد می کنی گاهی

شمارهٔ ۲۹۰ : می زند راه دلم شکل سهی بالایی

شمارهٔ ۲۹۱ : داغ جفا که برکسان زآتش کین خود نهی

شمارهٔ ۲۹۲ : ای شهره در زمانه به شیرین شمایلی

شمارهٔ ۲۹۳ : هرگز ای شوخ سوی خسته دلی دیدی نی

شمارهٔ ۲۹۴ : منم به کنج خرابات عشق شیفته حالی

شمارهٔ ۲۹۵ : نگارا بر گرفتاران ببخشای

شمارهٔ ۲۹۶ : هر روز که در میدان چوگان زدن آغازی