شمارهٔ ۱۱۶

هوش مصنوعی: وقتی که ترک جوانمرد و با اراده به میدان می‌آید، مانند گوی که در پیچ و خم بازی چوگان می‌چرخد، مردان واقعی دین را نیز به همراه خود می‌کشد و از آن‌ها پشتیبانی می‌کند.

هوش مصنوعی: من هیچ‌کس را مانند او که به وصالش دست یابم، نمی‌پسندم. چون او را حسودان ببینند، از حسد می‌میرند اگر کسی بخواهد دامنش را ببوسد و باد، آستینش را بگیرد.

هوش مصنوعی: سری که خم شده است، با لب‌های آلوده به شراب، تنها با یک حرکت فریبنده، تاج و جواهراتی از شاهان دنیا به دست می‌آورد.

هوش مصنوعی: اگرچه صد تیر از کمان او به جانم برسد و ناله کنم، باز هم تاب و توان آن را ندارم که از ابروی خمیده‌اش به تن بیاید.

هوش مصنوعی: از زیبایی و ظرافت خطش مانند شیرینی شکر است، و معاذالله، به خاطر روزی که از بس درشت و غلیظ است، غبار مشک به دور یاسمن می‌نشیند.

هوش مصنوعی: هر شب بدون خواب به درگاه او می‌روم و سرم را بر آن می‌گذارم، تا شاید آنجا خواب خوبی ببینم.

هوش مصنوعی: خط سبز او بالای لبش مانند طوری است که طوطی رنگ پرهای مگس را در عسل می‌گیرد.

هوش مصنوعی: در هر وسیله نقلیه‌ای که مجنون سوار می‌شود، هیچ‌کس جز لیلی را نمی‌بیند، حتی اگر از او دور باشد. اگر کسی بخواهد به‌دنبال او برود، باید به هر محملی که مجنون سوار می‌شود، توجه کند.

هوش مصنوعی: درد و غم مانند ریشه‌ی گیاهی در وجود انسان نفوذ می‌کند، و همچون جامی پر از احساسات، وقتی که به خاطر جدایی و دوری دلتنگ می‌شویم، احساس عمیق‌تری پیدا می‌کنیم. این احساسات در عمق وجود ما ریشه می‌زنند و ما را به چالش می‌کشند.