شمارهٔ ۱۱۵

هوش مصنوعی: از شدت اندوه تو، آتشی در جانم شعله‌ور شده است. می‌خواهم از داغ این غم، چنان دودی برآمده کنم که خیمه‌ای بر فراز آسمان برپا شود.

هوش مصنوعی: وقتی از سفر برگردی، به خاطر شوقی که به تو دارم، بی‌پیرهن تو را در آغوش می‌گیرم و پیراهنم را تا دامان چاک می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به خاطر ظلم و ستمی که به من کرده‌ای، دلم می‌خواهد که خودم را از بین ببرم. اما وقتی ببینم که تو با این نیرنگ‌ها و فریب‌ها خود را نشان می‌دهی، به کسانی که به تو سوظن دارند، پاسخ می‌دهم و ابهام و تاریکی را بر چهره‌ات می‌پاشم.

هوش مصنوعی: اگر تو زهر من باشی، ای عزیز، پس باید بگویی که نزد من نیا، زیرا از عشق تو به اندازه‌ای درد می‌کشم که می‌خواهم بر زهر تو غلبه کنم و به جای آن یک درمان مؤثر پیدا کنم.

هوش مصنوعی: گلستانی که پر از گل است، از ذره‌های خاشاک ساخته شده و اگر در حالی که با زیبایی خود می‌فخر کنی، به یاد داشته باش که با آه و ناراحتی‌ام، آتش را در همان خاشاک روشن خواهم کرد.

هوش مصنوعی: اگر روزی با اسب از کنار من که در زیر خاک خوابیده‌ام بگذری، دستت را به زیر خاک می‌کشم و تو را به زانو درمی‌آورم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهد که نام معشوقان در یک جام نوشته شود، من نیز نام تو را با جرأت و بدون هیچ شرمی بر آن خواهم نوشت.