شمارهٔ ۴۰

هوش مصنوعی: ابروان معشوق من مانند قوس قزح به زیبایی آسمان است و چهره نورانی‌اش مانند نوری است که چشم‌انداز را روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: اثر نعل اسب او، هر کجا که فرود آید، به شکل محراب درمی‌آید و آن مکان، قبله‌گاه عاشقان خواهد بود.

هوش مصنوعی: به خاطر اشکی که از درد و احساساتم به خاطر آن گوهر پاک سرازیر می‌شود، نمی‌توانم بگویم که چشم‌هایم فقط کمی تر هستند؛ بلکه واقعاً این تر شدن مثل دریا است.

هوش مصنوعی: برای بیان عشق و شوق، نیازی به گفتن نیست؛ زیرا اشک‌ها و ناله‌های من خود بهترین بیان کننده‌ی احساسات قلبی‌ام هستند.

هوش مصنوعی: ای کسی که پاکی و صفا داری، بیا و به باده ای که در دلش پر از صفا و محبت است، گرو بگذار؛ چراکه این لباس ظاهری که مردم ریاکار به تن دارند، فقط نشانی از ریاکاری و فریبندگی است.

هوش مصنوعی: به باغ برو و نگاهی به درخت سرو بینداز که سال‌هاست برای خدمت به تو ایستاده است و تنها به یک شاخه نیاز دارد.

هوش مصنوعی: در بیرون، اسب زیبای من با ناز و زیبایی در انتظار توست و بسیاری افراد مشتاق و عاشق تو منتظر پیدایش تو هستند.

هوش مصنوعی: در روزی که دفتر زیبایی تو باز می‌شود، گل‌های زیبا و دو رنگ حسادت می‌کنند، چرا که ورق‌های این دفتر به باد رفته‌اند.

هوش مصنوعی: اندیشه درباره لب‌های سرخ تو، طعم تلخی را از خوشی یک جام شراب می‌گیرد. آری، درمان زهر زودتر از آن چه فکر می‌کنی، همانند تریاقی مؤثر است.