شمارهٔ ۹۵

هوش مصنوعی: لب‌های تو دلی را دزدیده‌اند و من نیز از او شکر دزدیده‌ام. به همین خاطر، این دزدی متقابل موجب شده که دزد بر دزد شده است.

هوش مصنوعی: اشک‌های چشمان من به چشمانت سرمه‌ای را که خواب آور باشد می‌شوید و از دیده‌ام دزدکی کحل را می‌گیرد.

هوش مصنوعی: به قامت تو نگاه می‌کنم که چگونه از انسانیت فاصله گرفته‌ای و بر زیبایی‌های دیگران چشم می‌دوزی.

هوش مصنوعی: اگر ببینم که تو دزدیده‌ای، ایرادی به تو نمی‌گیرم؛ چون دزد فقط هنر دزدی را می‌شناسد و چیز دیگری نمی‌داند.

هوش مصنوعی: غم تو از هر طرف به دل چنگ می‌زند و مانند دزدی به خانه‌ام حمله‌ور شده‌است و همه چیز را از بام و در می‌برد.

هوش مصنوعی: ترس من از شب‌های کوی تو، به خاطر رقبایی است که در شب‌ها همچون سگان خطرناک هستند.

هوش مصنوعی: در صحبت‌هایت دقت کن و هر چیزی را به راحتی بیان نکن، زیرا ممکن است در این میان کسی باشد که قصد دزدی از ارزش‌های تو را داشته باشد.