خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

رباعیات

شاه نعمت‌الله ولی » رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱ : ای آنکه طلب کار خدایی به خود آ

رباعی شمارهٔ ۲ : درویش عزیز پادشا شد به خدا

رباعی شمارهٔ ۳ : علمی که تو را پاک کند از من و ما

رباعی شمارهٔ ۴ : دریاب تو این قول حکیمانهٔ ما

رباعی شمارهٔ ۵ : ماهی در آب و ماکیان در صحرا

رباعی شمارهٔ ۶ : بنواخت مرا لطف الهی به خدا

رباعی شمارهٔ ۷ : از آتش عشق صنم دلکش ما

رباعی شمارهٔ ۸ : دادند جهانی دل و هم دست به ما

رباعی شمارهٔ ۹ : مطلوب خود از خود طلب ای طالب ما

رباعی شمارهٔ ۱۰ : در جام جهان نما نظر کن همه را

رباعی شمارهٔ ۱۱ : از خود بگذر نور خدا را بطلب

رباعی شمارهٔ ۱۲ : در دیدهٔ ما نور خدا را بطلب

رباعی شمارهٔ ۱۳ : از زحمت پا اگر بنالم چه عجب

رباعی شمارهٔ ۱۴ : عالم چو سرابست و نماید سر آب

رباعی شمارهٔ ۱۵ : چشمت همه نرگسست و نرگس همه خواب

رباعی شمارهٔ ۱۶ : عشقست که جان عاشقان زنده از اوست

رباعی شمارهٔ ۱۷ : تا بر سر ما سایهٔ شاهنشه ماست

رباعی شمارهٔ ۱۸ : دریای محیط جرعهٔ ساغر ماست

رباعی شمارهٔ ۱۹ : گفتم جنت گفت که بستان شماست

رباعی شمارهٔ ۲۰ : در دیدهٔ ما نقش خیالش پیداست

رباعی شمارهٔ ۲۱ : دارنده چو ترکیب چنین خوب آراست

رباعی شمارهٔ ۲۲ : ترکیب طبایع ار نگشتی کم و کاست

رباعی شمارهٔ ۲۳ : ای دل به طریق عاشقی راه یکی است

رباعی شمارهٔ ۲۴ : صبح و سحر و بلبل و گلزار یکیست

رباعی شمارهٔ ۲۵ : میخانهٔ عشق او سرای دل ماست

رباعی شمارهٔ ۲۶ : در مذهب ما محب و محبوب یکیست

رباعی شمارهٔ ۲۷ : مائیم چنین تشنه و دریا با ماست

رباعی شمارهٔ ۲۸ : ناخورده شراب مستیش چندان نیست

رباعی شمارهٔ ۲۹ : گر کشته شوم به تیغ عشقش غم نیست

رباعی شمارهٔ ۳۰ : طاعت ز سر جهل به جز وسوسه نیست

رباعی شمارهٔ ۳۱ : همه نیکند هیچ خود بد نیست

رباعی شمارهٔ ۳۲ : توحید تو پیش ما همه شرک و دوئی است

رباعی شمارهٔ ۳۳ : دیدم رندی که سید رندانست

رباعی شمارهٔ ۳۴ : تخت دل من مسخر شاه منست

رباعی شمارهٔ ۳۵ : این هشت حرف نام آن شاه منست

رباعی شمارهٔ ۳۶ : این هفت فلک سیاره از آه منست

رباعی شمارهٔ ۳۷ : میخانه تمام وقف یاران منست

رباعی شمارهٔ ۳۸ : درد تو ندیم دل شیدای منست

رباعی شمارهٔ ۳۹ : این عین که عین جملهٔ اعیانست

رباعی شمارهٔ ۴۰ : باران عنایتش به ما بارانست

رباعی شمارهٔ ۴۱ : دل همچو کبوتر است و شاهد باز است

رباعی شمارهٔ ۴۲ : مخموری و میکده نجوئی حیف است

رباعی شمارهٔ ۴۳ : او بر دل تو همه دری بگشاده است

رباعی شمارهٔ ۴۴ : یاری که دلش ز حال ما باخبر است

رباعی شمارهٔ ۴۵ : مردود بود کسی که مردود وی است

رباعی شمارهٔ ۴۶ : رب الارباب رب این مربوب است

رباعی شمارهٔ ۴۷ : آئینهٔ حضرت الهی دل تو است

رباعی شمارهٔ ۴۸ : گنجینه و گنج پادشاهی دل تو است

رباعی شمارهٔ ۴۹ : واصل به خودم عین وصالم اینست

رباعی شمارهٔ ۵۰ : در دیدهٔ ما هر دو جهان آینه است

رباعی شمارهٔ ۵۱ : نقشی به خیال بسته کاین علم منست

رباعی شمارهٔ ۵۲ : در گلشن ما ناله بلبل چه خوشست

رباعی شمارهٔ ۵۳ : ذات و صفت و فعل همه آن وی است

رباعی شمارهٔ ۵۴ : عالم بر رندان به مثل جام می است

رباعی شمارهٔ ۵۵ : در باغ خلافت نبی چار به است

رباعی شمارهٔ ۵۶ : دریاب و بیا که نازکانه سخنی است

رباعی شمارهٔ ۵۷ : این علم بدیع ما بیانی دگر است

رباعی شمارهٔ ۵۸ : گر یار غنا دهد غنا دوست تر است

رباعی شمارهٔ ۵۹ : گم کردن و یافتن همه گردن تست

رباعی شمارهٔ ۶۰ : ذاتی که به نزد ما نه فرد است و نه جفت

رباعی شمارهٔ ۶۱ : ناخورده شراب ذوق آن نتوان یافت

رباعی شمارهٔ ۶۲ : در آینه‌ای گرچه نماید غیرت

رباعی شمارهٔ ۶۳ : عشق آمد و عقل رخت بربست و برفت

رباعی شمارهٔ ۶۴ : بی درد طریق حیدری نتوان یافت

رباعی شمارهٔ ۶۵ : خوش آینه ایست مظهر و ذات و صفات

رباعی شمارهٔ ۶۶ : از عالم کفر تا به دین یک نفس است

رباعی شمارهٔ ۶۷ : صحبت با غیر اگر چه از بهر خداست

رباعی شمارهٔ ۶۸ : تا بر سر ما سایهٔ شاهنشه ماست

رباعی شمارهٔ ۶۹ : دریای محیط جرعهٔ ساغر ماست

رباعی شمارهٔ ۷۰ : میخانهٔ عشق او سرای دل ماست

رباعی شمارهٔ ۷۱ : دیدم رندی که سید رندان است

رباعی شمارهٔ ۷۲ : آن عین که عین جملهٔ اعیان است

رباعی شمارهٔ ۷۳ : واصل به خودم عین وصالم این است

رباعی شمارهٔ ۷۴ : عشق است که جان عاشقان زنده از اوست

رباعی شمارهٔ ۷۵ : در دیدهٔ ما هر دو جهان آینه‌ای است

رباعی شمارهٔ ۷۶ : ای دل به طریق عاشقی راه یکی است

رباعی شمارهٔ ۷۷ : در مذهب ما محب و محبوب یکی است

رباعی شمارهٔ ۷۸ : یاری که چو ما غرقهٔ دریا گردد

رباعی شمارهٔ ۷۹ : رندی که ز هر دو کون یکتا گردد

رباعی شمارهٔ ۸۰ : عشق آمد و شمع خود به پروانه سپرد

رباعی شمارهٔ ۸۱ : صد جان به فدای دلبران خواهم کرد

رباعی شمارهٔ ۸۲ : در مجلس ما به ترک می نتوان کرد

رباعی شمارهٔ ۸۳ : دل دوش دم از لطف الهی می زد

رباعی شمارهٔ ۸۴ : بیماری اگر کنی دوا به باشد

رباعی شمارهٔ ۸۵ : در هر آنی به ما عطایی بخشد

رباعی شمارهٔ ۸۶ : گر زان که گدا نماند آن سلطان ماند

رباعی شمارهٔ ۸۷ : هر چند که ظالمان همه جمع شوند

رباعی شمارهٔ ۸۸ : بی اسم کسی درک مسما نکند

رباعی شمارهٔ ۸۹ : یاری که چنان است خلیلش خوانند

رباعی شمارهٔ ۹۰ : این نقش خیال عالمش می ‌خوانند

رباعی شمارهٔ ۹۱ : گر دیدهٔ دیگری خیالش بیند

رباعی شمارهٔ ۹۲ : ای دوست حجاب ما ز ما خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۹۳ : تا هستی ما به ما عیان خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۹۴ : داند عالم اگر نکو اهل بود

رباعی شمارهٔ ۹۵ : وجدان تو با وجود چندان نبود

رباعی شمارهٔ ۹۶ : آن روز که کار وصل را ساز آید

رباعی شمارهٔ ۹۷ : چون یوسف باد در چمن می ‌آید

رباعی شمارهٔ ۹۸ : هر آینه ای که در نظر می‌ آید

رباعی شمارهٔ ۹۹ : لطفش به کرم شهد و شهودم بخشید

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : دلدار مرا کشت حیاتم بخشید

رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : نقشی و خیالیست که عالم خوانند

رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : توحید عوام عاقلان می دانند

رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : رندان ز وجود وز عدم دم نزنند

رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : آبست که در شیشه شرابش خوانند

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : درد دل خسته دردمندان دانند

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : در پای تو سروران سر انداخته اند

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : از آتش عشق شمعی افروخته اند

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : یک عالم از آب و گل بپرداخته اند

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : ملک و ملکوت با هم آمیخته اند

رباعی شمارهٔ ۱۱۰ : خاک در میخانه مگر بیخته اند

رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : هر باده که از حضرت الله دهند

رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : رند آن باشد که میل هستی نکند

رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : بی اسم کسی درک مسما نکند

رباعی شمارهٔ ۱۱۴ : گر علم به تعلیم الهی یابند

رباعی شمارهٔ ۱۱۵ : درویش و گدا مرتبهٔ جان چه کند

رباعی شمارهٔ ۱۱۶ : یاری که مدام این سخن را خواند

رباعی شمارهٔ ۱۱۷ : در عشق تو شادی و غمم هیچ نماند

رباعی شمارهٔ ۱۱۸ : هر دل که به ذوق سرمدی خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۱۱۹ : فقری که از او غنای مطلق آید

رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : آب است که جان ما از او می یابد

رباعی شمارهٔ ۱۲۱ : تا با تو توئی بود دوئی خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۱۲۲ : تا قدرت حق دری به عیسی بگشود

رباعی شمارهٔ ۱۲۳ : این لطف نگر که حق به موسی بنمود

رباعی شمارهٔ ۱۲۴ : انسان خوشی محققی پیش آید

رباعی شمارهٔ ۱۲۵ : هستی یکیست آنکه هستی شاید

رباعی شمارهٔ ۱۲۶ : عینی به ظهور عین ها بنماید

رباعی شمارهٔ ۱۲۷ : بلبل مست است و بوی گل می بوید

رباعی شمارهٔ ۱۲۸ : بلبل سخن از زبان گل می گوید

رباعی شمارهٔ ۱۲۹ : چون یوسف باد در چمن می آید

رباعی شمارهٔ ۱۳۰ : آن روز که کار وصل را ساز آید

رباعی شمارهٔ ۱۳۱ : بی او ما را ظهور یارا نبود

رباعی شمارهٔ ۱۳۲ : بلبل و گل رونق بستان نبود

رباعی شمارهٔ ۱۳۳ : ممکن به خودیش بود و جودی نبود

رباعی شمارهٔ ۱۳۴ : عینی که ظهور کرد اعیان نبود

رباعی شمارهٔ ۱۳۵ : تقوی که در او اسم الهی نبود

رباعی شمارهٔ ۱۳۶ : آن یار فقیر این و آنش نبود

رباعی شمارهٔ ۱۳۷ : بر تخت ولایت آن ولی شاه بود

رباعی شمارهٔ ۱۳۸ : کفر چو منی گزاف و آسان نبود

رباعی شمارهٔ ۱۳۹ : بر تخت ولایت آن ولی شاه بود

رباعی شمارهٔ ۱۴۰ : در بحر محیط هر که او غرق بود

رباعی شمارهٔ ۱۴۱ : با حکمت ما نصیر طوسی چه بود

رباعی شمارهٔ ۱۴۲ : رندی که ز هر دو کون یکتا گردد

رباعی شمارهٔ ۱۴۳ : یاری که چو ما لطف الهی دارد

رباعی شمارهٔ ۱۴۴ : دل میل به صحبت نگاری دارد

رباعی شمارهٔ ۱۴۵ : بر خاک درش هر که مقامی دارد

رباعی شمارهٔ ۱۴۶ : محبوب جمال خود به آدم بخشید

رباعی شمارهٔ ۱۴۷ : بودش به کمال خویش بودم بخشید

رباعی شمارهٔ ۱۴۸ : در هر آنی مرا عطائی بخشید

رباعی شمارهٔ ۱۴۹ : یک نقطه به ذات خود هویدا گردید

رباعی شمارهٔ ۱۵۰ : هر آینهٔ که در نظر می گذرد

رباعی شمارهٔ ۱۵۱ : صد جان به فدای دلبران خواهم کرد

رباعی شمارهٔ ۱۵۲ : در مجلس ما که ترک می نتوان کرد

رباعی شمارهٔ ۱۵۳ : ای عقل بو که عشق خلاقی شد

رباعی شمارهٔ ۱۵۴ : عالم همه پر ز نور سبحانی شد

رباعی شمارهٔ ۱۵۵ : از جود وجود عشق لا شی ، شی شد

رباعی شمارهٔ ۱۵۶ : تا داروی دردم سبب درمان شد

رباعی شمارهٔ ۱۵۷ : گر قطره نماند آب باقی باشد

رباعی شمارهٔ ۱۵۸ : ای دل بر او به پای جان باید شد

رباعی شمارهٔ ۱۵۹ : در ملک اگر شاه عراقی باشد

رباعی شمارهٔ ۱۶۰ : دانستن علم دین شریعت باشد

رباعی شمارهٔ ۱۶۱ : سازنده اگرچه ساز نیکو سازد

رباعی شمارهٔ ۱۶۲ : بگذر ز تجمل و تکبر بگذار

رباعی شمارهٔ ۱۶۳ : میخانه ذوق در گشادیم دگر

رباعی شمارهٔ ۱۶۴ : ما توبه به جام می شکستیم دگر

رباعی شمارهٔ ۱۶۵ : عمری به خیال تو گذاریم دگر

رباعی شمارهٔ ۱۶۶ : توحید دگر باشد و الحاد دگر

رباعی شمارهٔ ۱۶۷ : توحید دگر باشد و الحاد دگر

رباعی شمارهٔ ۱۶۸ : برخیز خوش و از سر عالم بگذر

رباعی شمارهٔ ۱۶۹ : فرزند عزیز قرةالعین پدر

رباعی شمارهٔ ۱۷۰ : ای یار بیار جام و کامی بردار

رباعی شمارهٔ ۱۷۱ : مجنون و پریشان تو ام دستم گیر

رباعی شمارهٔ ۱۷۲ : ننشین بنشین وز همه عالم برخیز

رباعی شمارهٔ ۱۷۳ : حکمی از او محال باشد پرهیز

رباعی شمارهٔ ۱۷۴ : با ریش سفید میر رعناست هنوز

رباعی شمارهٔ ۱۷۵ : ممکن ز وجود هستی ای دارد و بس

رباعی شمارهٔ ۱۷۶ : ما عاشق و رندیم ز طامات مپرس

رباعی شمارهٔ ۱۷۷ : خوش علم شریفی است نکو می ‌جویش

رباعی شمارهٔ ۱۷۸ : رندانه بیا جام می صاف بنوش

رباعی شمارهٔ ۱۷۹ : بردار نقاب و می نگر آن رویش

رباعی شمارهٔ ۱۸۰ : کو دل که بداند نفسی اسرارش

رباعی شمارهٔ ۱۸۱ : مخلوق خدا همه نکو می دارش

رباعی شمارهٔ ۱۸۲ : این جام و شراب جسم و جان دریابش

رباعی شمارهٔ ۱۸۳ : گفتم که دلم گفت که ویران کنمش

رباعی شمارهٔ ۱۸۴ : مجموع حروف یک الف می خوانش

رباعی شمارهٔ ۱۸۵ : ترسان ترسان همی روم بر اثرش

رباعی شمارهٔ ۱۸۶ : گر معنی تنزیل بداند حافظ

رباعی شمارهٔ ۱۸۷ : معشوق یکی عشق یکی عاشق یک

رباعی شمارهٔ ۱۸۸ : مفعول یکی فعل یکی فاعل یک

رباعی شمارهٔ ۱۸۹ : در جام جهان نما نظر کن به جمال

رباعی شمارهٔ ۱۹۰ : از دولت عشق عقل گشته پامال

رباعی شمارهٔ ۱۹۱ : بنشین به در خلوت دل ای کامل

رباعی شمارهٔ ۱۹۲ : در ملک یگانگی دوئی را چه محل

رباعی شمارهٔ ۱۹۳ : تا با غم عشق او هم آواز شدم

رباعی شمارهٔ ۱۹۴ : در کوی خرابات بسی کوشیدیم

رباعی شمارهٔ ۱۹۵ : رفتم به خرابات و خراب افتادم

رباعی شمارهٔ ۱۹۶ : جان و دل خود فدای جانان کردم

رباعی شمارهٔ ۱۹۷ : در کوی مغان مست و خراب افتادم

رباعی شمارهٔ ۱۹۸ : در کوی خرابات خراب افتادیم

رباعی شمارهٔ ۱۹۹ : در کنج فنا گنج بقا یافته ایم

رباعی شمارهٔ ۲۰۰ : تا ما نظر از اهل نظر یافته ایم

رباعی شمارهٔ ۲۰۱ : ما یافته ایم آنچه ما یافته ایم

رباعی شمارهٔ ۲۰۲ : در مجلس انس همدمی یافته ایم

رباعی شمارهٔ ۲۰۳ : تا خانهٔ دل خلوت او ساخته ام

رباعی شمارهٔ ۲۰۴ : من در ره عشق جان و دل باخته ام

رباعی شمارهٔ ۲۰۵ : تا مرکب عشق درمیان تاخته ام

رباعی شمارهٔ ۲۰۶ : شهبازم و شاهباز بشناخته ام

رباعی شمارهٔ ۲۰۷ : تا تیغ به عشق از نیام آخته ام

رباعی شمارهٔ ۲۰۸ : تا آتش عشق او بر افروخته ایم

رباعی شمارهٔ ۲۰۹ : شاها نظری کن که فقیران توییم

رباعی شمارهٔ ۲۱۰ : ما سوخته ایم و بارها سوخته ایم

رباعی شمارهٔ ۲۱۱ : هم جام جهان نمای عالم مائیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۲ : آن صورت الطاف الهی مائیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۳ : انگشت زنان بر در جانان رفتیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۴ : ما درویشیم پادشاهی بخشیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۵ : در کتم عدم قلندر چالاکیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۶ : او جمع همه همه تفاصیل وئیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۷ : جوهر آبست و گوهرش دُر یتیم

رباعی شمارهٔ ۲۱۸ : در کتم عدم سریر شاهی داریم

رباعی شمارهٔ ۲۱۹ : والله به خدا که ما خدا می دانیم

رباعی شمارهٔ ۲۲۰ : ما محرم راز حضرت سلطانیم

رباعی شمارهٔ ۲۲۱ : ما عادت خود بهانه جوئی نکنیم

رباعی شمارهٔ ۲۲۲ : در نهصد و نه من دو قران می بینم

رباعی شمارهٔ ۲۲۳ : تا صورت او در آینه می بینم

رباعی شمارهٔ ۲۲۴ : ما جمله حروف عالیاتیم مدام

رباعی شمارهٔ ۲۲۵ : ترکیب بدن که چار حرف است مدام

رباعی شمارهٔ ۲۲۶ : در عالم عشق منزلی ساخته‌ام

رباعی شمارهٔ ۲۲۷ : روبند به روی همچو مه بسته بتم

رباعی شمارهٔ ۲۲۸ : دل در سر زلف دلستانش بستم

رباعی شمارهٔ ۲۲۹ : حمام شدم به گوشه ای بنشستم

رباعی شمارهٔ ۲۳۰ : رفتم به خرابات و خراب افتادم

رباعی شمارهٔ ۲۳۱ : بر خاک درش مست و خراب افتادم

رباعی شمارهٔ ۲۳۲ : با شمع رخش دمی چو دمساز شدم

رباعی شمارهٔ ۲۳۳ : در کوی خرابات حضوری دارم

رباعی شمارهٔ ۲۳۴ : گویی که توکل و رضایی دارم

رباعی شمارهٔ ۲۳۵ : هر آینه ای که آید اندر نظرم

رباعی شمارهٔ ۲۳۶ : تا جان دارم به می خوری می‌ کوشم

رباعی شمارهٔ ۲۳۷ : تا جان باشد به می خوری می‌ کوشم

رباعی شمارهٔ ۲۳۸ : گفتم چه کنم که می گو چه کنم

رباعی شمارهٔ ۲۳۹ : هر گه که دل از خلق جدا می‌ بینم

رباعی شمارهٔ ۲۴۰ : در خلوت دل یار نهان می ‌بینم

رباعی شمارهٔ ۲۴۱ : گر صوفی صفهٔ صفا را بینم

رباعی شمارهٔ ۲۴۲ : در ذات همه جلال او می ‌بینم

رباعی شمارهٔ ۲۴۳ : این درد همیشه من دوا می ‌بینم

رباعی شمارهٔ ۲۴۴ : زان باده نخورده ام که هشیار شوم

رباعی شمارهٔ ۲۴۵ : ملک و ملکوت و جسم و جانند به هم

رباعی شمارهٔ ۲۴۶ : پای چپ و راست دردمندند به هم

رباعی شمارهٔ ۲۴۷ : این اسم غنی و اول و آخر هم

رباعی شمارهٔ ۲۴۸ : سمع و بصر و لسان و دست و پایم

رباعی شمارهٔ ۲۴۹ : تا آتش عشق او برافروخته‌ ایم

رباعی شمارهٔ ۲۵۰ : از دُردی درد ما دوا یافته ‌ایم

رباعی شمارهٔ ۲۵۱ : در دور قمر چو ماه پیدا شده ‌ایم

رباعی شمارهٔ ۲۵۲ : گرچه زخمی رسیده است بر پایم

رباعی شمارهٔ ۲۵۳ : در کوی مغان مست و خراب افتادیم

رباعی شمارهٔ ۲۵۴ : در کوی خرابات خراب افتادیم

رباعی شمارهٔ ۲۵۵ : مانندهٔ گرد ، گرد مأوا گردیم

رباعی شمارهٔ ۲۵۶ : در کتم عدم سریر شاهی داریم

رباعی شمارهٔ ۲۵۷ : یک جو غم ایام نداریم خوشیم

رباعی شمارهٔ ۲۵۸ : توحید به توحید نکو می دانیم

رباعی شمارهٔ ۲۵۹ : عمری است که زنده به حیات اویم

رباعی شمارهٔ ۲۶۰ : از لوح وجود بخوان تو حافظ قرآن

رباعی شمارهٔ ۲۶۱ : مائیم ز خود وجود پرداختگان

رباعی شمارهٔ ۲۶۲ : ای خواجه به جامهٔ کسان ناز مکن

رباعی شمارهٔ ۲۶۳ : در هر نفسی کسب کمالی می کن

رباعی شمارهٔ ۲۶۴ : گفتم شاهم گفت که از دولت من

رباعی شمارهٔ ۲۶۵ : دل مغز حقیقت است تن پوست ببین

رباعی شمارهٔ ۲۶۶ : در سایهٔ او تو آفتابش می ‌بین

رباعی شمارهٔ ۲۶۷ : جانا لب زیرین تو به یا زبرین

رباعی شمارهٔ ۲۶۸ : آن شاه که او قسیم نار است و جنان

رباعی شمارهٔ ۲۶۹ : بواب از آن نشانده اند بر در او

رباعی شمارهٔ ۲۷۰ : وقتی که نباشد این خیال من و تو

رباعی شمارهٔ ۲۷۱ : در ساغر ما به جز می ناب نبو

رباعی شمارهٔ ۲۷۲ : ای مظهر ذات را صفات آمده تو

رباعی شمارهٔ ۲۷۳ : در بحر در آ درّ یتیم از ما جو

رباعی شمارهٔ ۲۷۴ : در بحر در آ و عین ما از ما جو

رباعی شمارهٔ ۲۷۵ : گر شه خواهی محرم آن شاه بجو

رباعی شمارهٔ ۲۷۶ : اسم و صفت و مظاهر و مظهر کو

رباعی شمارهٔ ۲۷۷ : شبخیز که راز او نگوید با او

رباعی شمارهٔ ۲۷۸ : بگذر ز حدوث و قدم هیچ مگو

رباعی شمارهٔ ۲۷۹ : یا رب دانی که من بگاه و بیگاه

رباعی شمارهٔ ۲۸۰ : یارم ز سر ناز نقابی بسته

رباعی شمارهٔ ۲۸۱ : در کتم عدم عقل خیالی بسته

رباعی شمارهٔ ۲۸۲ : رند است کسی که از خودی وارسته

رباعی شمارهٔ ۲۸۳ : ای در طلب گره گشایی مرده

رباعی شمارهٔ ۲۸۴ : ای هست همه ز هست تو هست شده

رباعی شمارهٔ ۲۸۵ : ساقی می خمخانه به ما پیموده

رباعی شمارهٔ ۲۸۶ : دیدم صنمی جام میی نوشیده

رباعی شمارهٔ ۲۸۷ : موجود به واجب الوجودیم همه

رباعی شمارهٔ ۲۸۸ : در هر دو جهان غیر یکی باشد نه

رباعی شمارهٔ ۲۸۹ : ما را می کهنه باید و دیرینه

رباعی شمارهٔ ۲۹۰ : حرص و حسد و بعض و ریا و کینه

رباعی شمارهٔ ۲۹۱ : مستم ز خرابات ولی از می نه

رباعی شمارهٔ ۲۹۲ : اسرار سعادت نه به عادت زده ‌ای

رباعی شمارهٔ ۲۹۳ : گر معرفت نامتناهی یابی

رباعی شمارهٔ ۲۹۴ : گر زان که تو الطاف الهی یابی

رباعی شمارهٔ ۲۹۵ : یاری دارم یگانهٔ سرمستی

رباعی شمارهٔ ۲۹۶ : داماد بیاید و کند دامادی

رباعی شمارهٔ ۲۹۷ : با آنکه تو اندر پی مقصود خودی

رباعی شمارهٔ ۲۹۸ : گفتم که منم گفت حجابی داری

رباعی شمارهٔ ۲۹۹ : اللّه یکی صفات او بسیاری

رباعی شمارهٔ ۳۰۰ : گفتم مستم گفت چنین پنداری

رباعی شمارهٔ ۳۰۱ : تا با خبرم ز تو ندارم خبری

رباعی شمارهٔ ۳۰۲ : از فقر به عالم معانی برسی

رباعی شمارهٔ ۳۰۳ : گر زانکه نه در بند هوا و هوسی

رباعی شمارهٔ ۳۰۴ : خواهی که درین زمانه اوحد باشی

رباعی شمارهٔ ۳۰۵ : گر عالم سر لی مع اللّه شوی

رباعی شمارهٔ ۳۰۶ : بی رنگ اگر ز رنگ آگاه شوی

رباعی شمارهٔ ۳۰۷ : گر مست شراب اذکروا اللّه شوی

رباعی شمارهٔ ۳۰۸ : هم تازه گلی هم شکری هم نمکی

رباعی شمارهٔ ۳۰۹ : گفتم به لبانت که سراسر نمکی

رباعی شمارهٔ ۳۱۰ : زنهار دلا مکوش جز بر نیکی

رباعی شمارهٔ ۳۱۱ : گر زان که به ذوق علم ما را دانی

رباعی شمارهٔ ۳۱۲ : ای آنکه طلبکار جهان جانی

رباعی شمارهٔ ۳۱۳ : وقتی که توکلت فراموش کنی

رباعی شمارهٔ ۳۱۴ : بردار ز پیش پردهٔ خود بینی

رباعی شمارهٔ ۳۱۵ : تا جامع اسرار الهی نشوی

رباعی شمارهٔ ۳۱۶ : بی آینه تمثال نماید هی هی

رباعی شمارهٔ ۳۱۷ : با عقل حدیث عشق گویی هی هی

رباعی شمارهٔ ۳۱۸ : در کتم عدم وجود جویی هی هی

رباعی شمارهٔ ۳۱۹ : با عقل حدیث عشق گوئی هی هی

رباعی شمارهٔ ۳۲۰ : در عالم حسن بر همه شاه تویی

رباعی شمارهٔ ۳۲۱ : از بهر خدا اگر خدا می ‌جویی