رباعی شمارهٔ ۲۲۸

هوش مصنوعی: دل خود را در میان زلف‌های زیبای محبوبم اسیر کرده‌ام و از چشم‌های پر از خواب نرگس‌اش مست و مجذوب هستم.

هوش مصنوعی: من از وجود خودم ناپدید شدم، مانند رستم که وجودش وابسته به اوست. اگر من هستم، این هستی من از وجود او ناشی می‌شود.